تبیین سازوکارهای اثرگذاری فرزندآوری از نگاه قرآن و روایات بر معناداری زندگی بر اساس مبانی دینی و تحلیل های نظری

فرزندآوری به عنوان یکی از تحولات بنیادین در چرخه حیات انسانی، در تقاطع نگاه های دینی و نظریه های روان شناختی، واجد کارکردهای معناشناختی عمیقی است. این پژوهش با هدف تبیین سازوکارهای اثرگذاری فرزندآوری بر «معناداری زندگی» و با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و مطالعات اسنادی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که فرزندآوری از دو منظر مکمل، به زندگی معنا می بخشد: در سطح مبانی دینی، سازوکارهایی همچون «استمرار حیات در پرتو بقای نسل (صدقه جاریه)»، «انجام مسئولیت امانتداری و خلیفه اللهی» و «تکامل اخلاقی از طریق انفاق و ایثار والدینی»، فرزندآوری را از یک کنش صرفا بیولوژیک به یک امر قدسی و تعالی بخش تبدیل می کند. در مقابل، تحلیل های نظری و روان شناختی (با تاکید بر نظریه «زایندگی» اریکسون و رویکرد «معنا درمانی» فرانکل) نشان می دهند که فرزندآوری با ایجاد «تعهد وجودی»، «گسترش خود» و «تغییر کانون توجه از لذت گرایی به معناگرایی»، ساختار هدفمندی فرد را بازسازی کرده و او را در برابر بحران های پوچی گرایانه واکسینه می کند. تلفیق این دو رویکرد بیانگر آن است که فرزندآوری نه تنها یک کنش زیستی، بلکه یک «سرمایه گذاری وجودی» است که فرد را از طریق پیوند با آیندگان و امر متعالی، از انزوای خودمدارانه خارج کرده و به زیست معنادار در سطوح فردی، خانوادگی و اجتماعی سوق می دهد. نتایج این پژوهش بر اهمیت جایگاه فرزندآوری در نظام های مشاوره معنا محور و سلامت روان شناختی خانواده تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

فرزندآوری ، معناداری زندگی ، مبانی دینی ، زایندگی ، سرمایه گذاری وجودی ، تعالی بخشی.