تعامل انسان و ماشین در فضای آموزشی ؛ بررسی اثرات تربیتی هوش مصنوعی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 15

فایل این مقاله در 5 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CASEP02_3581

تاریخ نمایه سازی: 29 شهریور 1405

چکیده مقاله:

در حال حاضر بسیاری از روندهای آموزشی با مشکلاتی روبه رو است. مشکلاتی مانند در نظر نگرفتن تفاوت افراد، تمرین کردن بر اساس ضعف ها، پیدا کردن استعدادها و ... باعث بی علاقه شدن بسیاری از دانش آموزان و دانشجویان به آموزش می شود. هوش مصنوعی با استفاده از فناوری های متفاوت می تواند معلمان، اساتید و مدیران آموزشی را از این مشکلات آگاه کرده و برای آن به صورت دقیق راه حل ارائه دهد. کشورهای پیشرفته در حال تلاش هستند تا در بخش زیادی از فضای آموزشی خود از هوش مصنوعی استفاده کنند. از طرفی وقت و توان معلمان و مدیران آموزشی برای تعداد زیادی دانش آموز کافی نیست و آنها نمی توانند برای تک تک دانش آموزان فرصت زیادی را در نظر بگیرند اما با استفاده از هوش مصنوعی می توان تحول عظیمی در صنعت آموزش ایجاد کرد.در عصر تحولات فناورانه، هوش مصنوعی به یکی از ابزارهای اصلی تحول در نظام های آموزشی تبدیل شده است. فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی مانند سامانه های یادگیری تطبیقی، معلمان مجازی، تحلیل گرهای داده و سیستم های ارزیابی هوشمند، با سرعت فزاینده ای در حال ورود به مدارس و دانشگاه ها هستند. این ابزارها نوید بهینه سازی فرآیند یاددهی–یادگیری، کاهش هزینه ها، شخصی سازی محتوا و افزایش بازده آموزشی را می دهند. با این حال، آنچه در این میان کمتر مورد توجه قرار گرفته، آثار عمیق اخلاقی و تربیتی این فناوری ها بر ساختار آموزش و هویت فرهنگی و انسانی دانش آموزان است. با بهره گیری از نظریه های تربیتی همچون تربیت انسان گرایانه، یادگیری اجتماعی بندورا، تعامل نمادین، عدالت آموزشی راولز و اخلاق فناورانه، تلاش شده است تا چارچوبی جامع برای تحلیل این پدیده نوظهور ارائه گردد. جایگزینی تدریجی نقش معلم با سامانه های هوشمند، موجب تضعیف تعاملات انسانی، کاهش تربیت اخلاقی و تزلزل در شکل گیری شخصیت اجتماعی فراگیران می شود. همچنین، خطر سوگیری الگوریتمی، نقض حریم خصوصی، و عدم شفافیت در فرآیندهای تصمیم گیری ماشینی، چالش هایی جدی برای نظام اخلاقی آموزش به وجود آورده اند. استفاده از هوش مصنوعی در آموزش و پرورش، نیازمند چارچوبی روشن و اخلاق محور است که در آن فناوری در خدمت تعالی انسانی قرار گیرد، نه جایگزین انسانیت. پیشنهاد می شود که در طراحی و پیاده سازی سامانه های هوشمند، ملاحظات فرهنگی، اخلاقی، تربیتی و بومی هر جامعه به صورت جدی لحاظ گردد.

کلیدواژه ها:

تعامل ، انسان ، ماشین در فضای آموزشی

نویسندگان

سید سجاد رضائی ناصرآباد

دکتری روانشناسی سلامت ، شاغل در آموزش و پرورش کازرون ، فارس ، ایران

نیلوفر حاجتی

لیسانس دبیری جغرافیا ، شاغل در آموزش و پرورش نورآباد ممسنی ، فارس ، ایران .

محمد مهدی نظری

فوق دیپلم آموزش ابتدایی ، شاغل در آموزش و پرورش عشایری، فارس ، ایران