معاد باوری و تاثیر آن بر جهت دهی تربیت

پژوهش حاضر با هدف تبیین تاثیر ناپایداری باور به معاد بر جهت دهی تربیت اسلامی و با روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد کتابخانه ای انجام شده است. در این پژوهش، تحلیل داستان های قرآنی، مبانی نظری اندیشمندانی چون آیت الله جوادی آملی و سامانی و همچنین مطالعات تطبیقی در سنت های الهیاتی و مسیحی مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که گسست میان «باور قلبی» و «رفتار عینی» ناشی از عواملی چون غفلت زدگی و دنیا گرایی افراطی، منجر به سطحی شدگی اعتقادات و در نتیجه ، سردرگمی تربیتی و رفتار های دوگانه در متربی می گردد. بر این اساس، باور پایدار به معاد به عنوان رکن بنیادین جهت دهی، از طریق ایجاد نظارت درونی و مهار هوای نفس، غایت تربیت را از سعادت زودگذر دنیوی به سوی سعادت جاودانه اخروی تغییر داده و زمینه ساز تکامل معنوی انسان می گردد. نتایج این پژوهش می تواند در بازنگری اهداف و محتوای برنامه های درسی و گذار از آموزش های غیر فعال دینی به سوی رویکرد های انگیزشی و رفتاری در نظام تعلیم و تربیت، موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

باور به معاد ، جهت دهی تربیت اسلامی ، باور قلبی ، رفتار عینی ، سعادت اخروی ، نظارت درونی