واکاوی رسالت پداگوژیک معلمان در پرورش خودتنظیمی یادگیری و درونی سازی عادت مطالعه مستقل

امروزه توسعه مهارت های «مطالعه مستقل» و «خودآموزی»، از ارکان اصلی نظام های آموزشی پیشرو به شمار می آید که تحقق آن در گرو ایفای نقش تسهیل گری معلمان است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل جایگاه و کارکردهای معلم در ترویج فرهنگ خودآموزی، از طریق روش شناسی مروری-تحلیلی و با واکاوی نظام مند متون علمی فارسی صورت گرفته است. نتایج این بررسی نشان می دهد که گذار از آموزش های سنتی به سمت خودآموزی، نیازمند تغییرات بنیادین در رویکرد معلم به سه ساحت آموزشی، انگیزشی و تعاملی است. یافته های کلیدی بیانگر آن است که استقرار نظام سنجش تکوینی با تمرکز بر مولفه ی «خودارزیابی»، موجب ارتقای مدیریت فراشناختی دانش آموزان در مسیر یادگیری می شود. همچنین، به کارگیری هوشمندانه فناوری های نوین در کنار آموزش سواد رسانه ای، ضمن مدیریت بهینه ی منابع اطلاعاتی، مانع از سردرگمی یادگیرنده می گردد. از سویی دیگر، هم افزایی میان نهاد مدرسه و خانواده، بستر لازم برای استمرار یادگیری مستقل را بدون تحمیل فشارهای روانی فراهم می سازد. در نهایت، مدل سازی رفتاری توسط معلم، طراحی فعالیت های یادگیری مسئله محور و تقویت انگیزش درونی، به عنوان متغیرهای کلیدی، مطالعه را از یک تکلیف درسی به یک نیاز درونی تبدیل می کنند. لذا، خودآموزی نه یک فرایند خودبه خودی، بلکه برآیند یک طراحی آموزشی منسجم است که نیازمند تخصص و نقش آفرینی آگاهانه ی معلمان می باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، خودآموزی ، راهبری آموزشی ، سنجش تکوینی ، سواد رسانه ای ، انگیزش درونی ، تعامل خانه و مدرسه.