پیش بینی اضطراب آینده بر اساس عدم تحمل بلاتکلیفی و کمال گرایی با نقش تعدیل گر ذهن آگاهی در میان دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد بروجرد

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی اضطراب آینده بر اساس عدم تحمل بلاتکلیفی و کمالگرایی و بررسی نقش تعدیلگر ذهن آگاهی در میان دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد بروجرد انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع رگرسیون تعدیلگر و رویکرد کمی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بروجرد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آنها ۳۰۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه نگرانی پن استیت (مایر، میلر، متزگر و بورکوک، ۱۹۹۰)، مقیاس عدم تحمل بلاتکلیفی (کارلتون، نورتون و اسمیتس، ۲۰۰۷)، مقیاس کمالگرایی چندبعدی هیوئیت و فلت (هیوئیت و فلت، ۱۹۹۱) و پرسشنامه پنج وجهی ذهنآگاهی (بیر، اسمیت، هاپکینز، کریتمایر و تانی، ۲۰۰۶) استفاده شد. تحلیل داده ها با روش های همبستگی پیرسون، رگرسیون سلسله مراتبی و تحلیل تعدیلگری با ماکروی PROCESS انجام گرفت. یافته ها نشان داد که تمامی فرضیه های پژوهش تایید شدند: عدم تحمل بلاتکلیفی و کمالگرایی جامعه محور به طور مثبت و ذهن آگاهی به طور منفی اضطراب آینده را پیشبینی کردند. همچنین ذهن آگاهی رابطه بین عدم تحمل بلاتکلیفی و کمالگرایی را با اضطراب آینده به طور معناداری تعدیل کرد و به ترتیب ۶٫۱ و ۳٫۹ درصد از واریانس افزوده را تبیین نمود. مدل نهایی ۵۸٫۱ درصد از واریانس اضطراب آینده را تبیین کرد. نتایج حاکی از آن است که ذهن آگاهی با تضعیف اثر عوامل خطر، نقش سپر محافظتی ایفا می کند و می تواند مبنای طراحی مداخلات پیشگیرانه در محیط های دانشگاهی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اضطراب آینده ، عدم تحمل بلاتکلیفی ، کمالگرایی ، ذهن آگاهی ، دانشجویان