ارائه الگوی ساختاری توسعه ذهن خلاق بر اساس یادگیری تطبیقی، بازخورد هوشمند و فناوری های آموزشی

توسعه ذهن خلاق در بسترهای آموزشی نوین، پیامد مستقیم یک سیستم یکپارچه از فناوری های هوشمند، فرآیندهای شناختی شخصی سازی شده و بازخوردهای هدایت گر است. مدل ساختاری تدوین شده تایید می کند که فناوری های آموزشی به تنهایی نمی توانند بسترساز تفکر خلاق باشند، بلکه به عنوان زیرساخت تعاملی عمل می کنند که اثربخشی خود را از طریق یادگیری تطبیقی و بازخوردهای هوشمند اعمال می نمایند. این یافته ها اهمیت نگرش سیستمی به طراحی محیط های یادگیری را برجسته می سازد و نشان می دهد که برای پرورش خلاقیت، باید تعامل هم زمان ابعاد روان شناختی، پداگوژیک و ابزارهای دیجیتال را در یک قاب مشترک مورد توجه قرار داد. فناوری های آموزشی هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیرمستقیم از طریق تسهیل یادگیری تطبیقی و ارائه بازخوردهای هوشمند، بر توسعه خلاقیت شناختی فراگیران تاثیر مثبت و معناداری دارند. این روابط ساختاری نشان دهنده اهمیت ترکیب ابزارهای دیجیتال با متغیرهای واسطه شناختی است. تطبیقی با تنظیم پویای محتوا و کاهش رفتارهای غیرسازنده مانند پرسه زدن مجازی، تمرکز دانش آموزان را بر فعالیت های چالش برانگیز حفظ می کنند. هم زمان، بازخوردهای هوشمند با ارائه تحلیل های دقیق و تشویق به بازنگری در راه حل ها، جرات ورزی علمی و تفکر واگرا را تقویت می نمایند. این هم افزایی ساختاری به عنوان هسته اصلی مدل، مسیرهای جدیدی را برای ارتقای مهارت های حل مسئله خلاق در محیط های دیجیتال ترسیم می کند. یافته های پژوهش حاضر به طراحان آموزشی و سیاست گذاران کمک می کند تا با اتکا به یک مدل علمی تایید شده، ابزارهای فناورانه را به عنوان تسهیل گرهای شناختی در خدمت پرورش خلاقیت به کار گیرند.

کلیدواژه ها:

ذهن خلاق ، یادگیری تطبیقی ، بازخورد هوشمند ، فناوری های آموزشی