تبیین الگوی ارتباطی بین هوش هیجانی، حمایت اجتماعی و سازگاری تحصیلی دانش آموزان با تاکید بر نقش مشاور مدرسه

سازگاری تحصیلی یکی از مهم ترین شاخص های موفقیت آموزشی و سلامت روانی دانش آموزان به شمار می آید و تحت تاثیر عوامل متعددی قرار دارد که در این میان، متغیرهای هیجانی و اجتماعی از جایگاه ویژه ای برخوردارند. هوش هیجانی به عنوان توانایی درک، مدیریت و به کارگیری هیجان ها در موقعیت های مختلف، می تواند نقش موثری در نحوه برخورد دانش آموز با فشارهای تحصیلی، روابط مدرسه ای و چالش های روزمره آموزشی ایفا کند. همچنین حمایت اجتماعی، به عنوان ادراک فرد از میزان توجه، پذیرش و پشتیبانی دریافت شده از سوی خانواده، دوستان، معلمان و دیگر افراد مهم، می تواند در کاهش فشارهای روانی و افزایش احساس تعلق به مدرسه موثر باشد. دانش آموزانی که از هوش هیجانی بالاتری برخوردارند، معمولا در تنظیم هیجان ها، حفظ انگیزه، برقراری روابط موثر و حل مسائل تحصیلی موفق تر عمل می کنند و در نتیجه، از سازگاری تحصیلی مطلوب تری برخوردار می شوند. از سوی دیگر، برخورداری از حمایت اجتماعی مناسب می تواند به دانش آموز کمک کند تا در مواجهه با دشواری های تحصیلی و عاطفی احساس تنهایی و درماندگی کمتری داشته باشد و با اعتماد بیشتری در فرایند یادگیری مشارکت کند. بدین ترتیب، این دو متغیر در کنار یکدیگر می توانند شرایط مساعدتری برای رشد تحصیلی و روانی دانش آموز فراهم سازند. مشاور مدرسه می تواند از طریق آموزش مهارت های هیجانی، ارائه خدمات راهنمایی و مشاوره، شناسایی مشکلات دانش آموزان، بهبود ارتباط میان خانه و مدرسه و تقویت فضای حمایتی در محیط آموزشی، نقش مهمی در ارتقای سازگاری تحصیلی ایفا کند. تاکید بر نقش مشاور مدرسه در این پژوهش از آن جهت اهمیت دارد که وی می تواند زمینه پیوند میان توانمندی های فردی دانش آموز و منابع حمایتی محیطی را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، حمایت اجتماعی ، سازگاری تحصیلی ، دانش آموزان ، مشاور مدرسه