بررسی تاثیر هوشمند سازی مدارس بر هوش هیجانی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان

تحول دیجیتال در نظام های آموزشی و گذار به سمت «مدارس هوشمند»، دگرگونی های بنیادینی را در الگوهای یاددهی-یادگیری ایجاد کرده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل انتقادی تاثیر هوشمندسازی مدارس بر هوش هیجانی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه از نوع مرور نظام مند (Systematic Review) است که با استفاده از روش سنتز روایتی، مقالات و اسناد علمی منتشر شده در بازه زمانی ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۴ (۲۰۲۰-۲۰۲۵) در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی و خارجی را مورد تحلیل قرار داد. یافته ها نشان می دهد که هوشمندسازی مدارس نه به عنوان یک متغیر مستقل، بلکه به عنوان «بستر تسهیل گر» عمل می کند که در صورت پیاده سازی پداگوژی انسان محور و مدیریت معلمان دارای سواد دیجیتال و هوش هیجانی، می تواند به بهبود خودکارآمدی، ارتقای درگیری ذهنی و رشد مولفه های هوش هیجانی دانش آموزان منجر شود. با این حال، شواهد حاکی از آن است که بدون در نظر گرفتن عدالت فناورانه و آموزش مهارت های نرم، هوشمندسازی می تواند منجر به شکاف دیجیتال و فرسودگی هیجانی گردد. نتیجه گیری نهایی تاکید دارد که هوشمندسازی پایدار مستلزم تعادل میان سه ضلع زیرساخت فنی، معلم تسهیل گر و محیط یادگیری تعاملی است. در نهایت، پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی، آموزش یکپارچه «فناوری و مهارت های اجتماعی-هیجانی» را در اولویت برنامه های تحول بنیادین قرار دهند تا مدارس از محیط های صرفا تکنولوژیک به «مدارس خردمند» تبدیل شوند.

کلیدواژه ها:

مدارس هوشمند ، هوش هیجانی ، موفقیت تحصیلی ، یادگیری ترکیبی ، سواد دیجیتال ، تحول بنیادین.