برنامه درسی پنهان و توسعه مهارت های ارتباطی و اجتماعی میان دانش آموزان

برنامه درسی پنهان به مجموعه ای از پیام ها، هنجارها، ارزش ها و الگوهای رفتاری گفته می شود که در محیط مدرسه و به صورت غیرمستقیم از راه روابط روزمره، آیین ها، شیوه های تعامل و بازنمایی های فرهنگی منتقل می شوند. پژوهش حاضر با تمرکز بر پیوند برنامه درسی پنهان و مهارت های ارتباطی دانش آموزان نشان می دهد که چگونه تجربه های غیررسمی در کلاس، مشاهده رفتار معلمان و همسالان، و همچنین نوع زبان و تعاملات کلامی حاکم بر مدرسه می تواند بر مولفه های ارتباط موثر از جمله گوش دادن فعال، نوبت گیری در گفت وگو، بیان دیدگاه ها، تنظیم هیجان در تعامل و حل تعارض اثرگذار باشد. بر مبنای چارچوب های نظری برنامه درسی پنهان، نظریه یادگیری اجتماعی و شناختی اجتماعی، و رویکردهای جامعه گرایانه به زبان و یادگیری، مدرسه تنها محل انتقال دانش رسمی نیست، بلکه فضایی برای جامعه پذیری و شکل دهی شیوه های تعامل و کنش اجتماعی است. در این میان، جو مدرسه و فرهنگ نهادی (انتظارات، روابط قدرت، میزان احترام و کیفیت تعاملات) می تواند این پیامدها را تقویت یا تضعیف کند. بنابراین، بهبود کیفیت تعاملات کلاسی و اصلاح فرهنگ مدرسه، راهبردی کلیدی برای پرورش مهارت های ارتباطی و اجتماعی پایدار در دانش آموزان به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

برنامه درسی پنهان ، مهارت های ارتباطی ، جامعه پذیری مدرسه ، تعامل اجتماعی ، دانش آموزان