نقش میانجی انزوای اجتماعی در رابطه بین دلبستگی ناایمن و افکار خودکشی در اختلال دوقطبی نوع ۲

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی انزوای اجتماعی در رابطه بین دلبستگی ناایمن و افکار خودکشی در اختلال دوقطبی نوع ۲ بود. این پژوهش در زمره پژوهش های توصیفی (همبستگی) بود که با روش مدل یابی تحلیل مسیر انجام گرفت. از جامعه مشتمل بر افراد با تشخیص اختلال دوقطبی نوع ۲ که به کلینیک ها و بیمارستان های روانپزشکی مراجعه کرده یا در آن جا بستری بودند، تعداد ۲۵۰ نفر به روش نمونه گیری غیرتصادفی در دسترس انتخاب و به پرسشنامه های افکار خودکشی بک (۱۹۷۹)، مقیاس تجدید نظر شده دلبستگی بزرگسالان کالینز و رید (۱۹۹۶) و انزوای اجتماعی چلبی و کافی (۱۳۸۳) پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS ۲۵، LISREL ۷ و LISRER ۸ انجام گرفت. یافته ها نشان داد مدل نهایی از برازش مناسبی برخوردار می باشد. سبک دلبستگی اضطرابی دوسوگرا به صورت غیرمستقیم بر افکار خودکشی اثر دارد. اثرهای مستقیم و غیرمستقیم سبک دلبستگی اجتنابی بر افکار خودکشی معنادار نبود، لذا می توان مطرح کرد که این متغیر نقشی در مدل ندارد. نتایج نشان داد انزوای اجتماعی در شکل گیری افکار خودکشی نقشی تعیین کننده دارد و در رابطه بین سبک دلبستگی ناایمن اضطرابی دوسوگرا با افکار خودکشی، نقش واسطه ای ایفا می کند. بنابراین طراحی اقدامات پیشگیرانه با هدف کاهش انزوای اجتماعی و تقویت حمایت های اجتماعی حائز اهمیت می باشد.

کلیدواژه ها:

افکار خودکشی ، انزوای اجتماعی ، سبک دلبستگی