تاثیر ارزشیابی تکوینی بر بهبود کیفیت تدریس و یادگیری در کلاس درس

ارزشیابی تکوینی یکی از مولفه های مهم فرایند یاددهی یادگیری است که با فراهم کردن اطلاعات مستمر درباره وضعیت یادگیری دانش آموزان، امکان اصلاح و بهبود تدریس را فراهم می سازد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر ارزشیابی تکوینی بر بهبود کیفیت تدریس و یادگیری در کلاس درس انجام شده است. این پژوهش با رویکرد مروری توصیفی و با بررسی منابع علمی و مطالعات مرتبط با ارزشیابی تکوینی، بازخورد آموزشی، کیفیت تدریس و یادگیری دانش آموزان انجام گرفت. بررسی مباحث نظری نشان داد که ارزشیابی تکوینی از طریق شناسایی به موقع نقاط قوت و ضعف یادگیرندگان، ارائه بازخورد هدفمند و فراهم کردن امکان اصلاح راهبردهای آموزشی، نقش مهمی در ارتقای کیفیت تدریس دارد. همچنین، مشارکت دانش آموزان در فرایندهایی مانند خودارزیابی و همسال ارزیابی می تواند به افزایش مسئولیت پذیری، انگیزش، خودتنظیمی و یادگیری عمیق تر منجر شود. یافته های تحلیلی بیانگر آن است که اثربخشی این رویکرد به عواملی همچون وضوح اهداف یادگیری، کیفیت بازخورد، مهارت حرفه ای معلم و استفاده از نتایج ارزشیابی در تصمیم گیری های آموزشی وابسته است. بر این اساس، ارزشیابی تکوینی را می توان نه صرفا ابزاری برای سنجش عملکرد، بلکه سازوکاری برای اصلاح مستمر تدریس، فعال سازی نقش دانش آموز در یادگیری و ارتقای کیفیت فرایند آموزشی دانست.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی تکوینی ، کیفیت تدریس ، یادگیری ، بازخورد آموزشی ، خودتنظیمی ، دانش آموز.