رویکرد ایلات و طوایف کرد به جنگ های شاه عباس اول صفوی با عثمانی

کردستان بعنوان سرزمینی سوق الجیشی حایل میان ایران و عثمانی بود و امرا و طوایف سلحشور کرد نیز بعنوان قدرتی نظامی و تاثیر گذار در جنگ های دیرپای صفویان و عثمانی ها شناخته می شدند؛ از اینرو سلاطین عثمانی و شاهان صفوی اغلب درصدد جذب آنان بودند. در این خصوص موفق ترین فرمانروای صفوی، شاه عباس اول (۹۹۶-۱۰۳۸ه.ق) بود؛ که با اعمال همزمان سیاست های چهارگانه خویش (۱-وصلت و جذب، ۲-سرکوب و کوچ اجباری، ۳-ابقای حکومت های محلی امرای کرد سرحدی و ۴-رسمیت بخشیدن به ولایت کردستان اردلان)، توانست ایلات و طوایف کرد را همسو و سازگار با سیاستهای صفویان در بیاورد و با بهره گیری از توان نظامی کردها، ضمن بازپس گیری آذربایجان و قفقاز، مرزهای ایران را تا سواحل فرات گسترش دهد. از اینرو پژوهش حاضر برآنست که با بهره گیری از منابع و روش پژوهش تاریخی، ضمن تبیین نقش و جایگاه طوایف کرد در جنگ های شاه عباس اول با عثمانی، به نقش ویژه کردهای اردلان و خان احمد اردلان در فتح عراق و یکپارچه نمودن قلمرو تاریخی کردستان اشاره و علل و پیامدهای برخی از خیزش های امرای کرد در خلال جنگ های مزبور را نیز واکاوی نماید.

کلیدواژه ها:

نبردهای شاه عباس اول ، کردستان ، عثمانی ، ایلات و طوایف کرد ، صفوی