بررسی رابطه بین نگرشهای مذهبی با صمیمیت زناشویی و رضایت از زندگی در زنان شهر شهرکرد

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین نگرش های مذهبی با صمیمیت زناشویی و رضایت از زندگی در زنان متاهل شهر شهرکرد انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری آن را زنان متاهل ۲۵ تا ۵۵ ساله شهر شهرکرد تشکیل دادند که از میان آنها ۱۵۶ نفر به شیوه نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های نگرش های مذهبی، صمیمیت زناشویی و رضایت از زندگی استفاده گردید و داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون به روش ورود و با نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین نگرش های مذهبی با صمیمیت زناشویی و رضایت از زندگی زنان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که نگرش های مذهبی و مولفه های آن توانستند ۳۵ درصد از واریانس صمیمیت زناشویی و ۲۱ درصد از واریانس رضایت از زندگی زنان را پیش بینی کنند. به عبارت دیگر، زنانی که نگرش های مذهبی قوی تری دارند، از صمیمیت عاطفی، ارتباطی و جنسی بالاتری در روابط زناشویی خود برخوردارند و رضایت بیشتری از زندگی خود تجربه می کنند. بر اساس نتایج، می توان گفت نگرش های مذهبی به عنوان یک متغیر توانمند در پیش بینی صمیمیت زناشویی و رضایت از زندگی زنان متاهل عمل می کند و تقویت باورهای مذهبی از طریق برنامه های آموزشی و مشاوره ای می تواند نقش موثری در ارتقای کیفیت روابط زناشویی و افزایش رضایت از زندگی در زنان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

نگرش های مذهبی ، صمیمیت زناشویی ، رضایت از زندگی ، زنان.