نقش تاب آوری هیجانی و کیفیت خواب در پیش بینی اختلال اضطراب فراگیر دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش تاب آوری هیجانی و کیفیت خواب در پیش بینی اختلال اضطراب فراگیر دانشجویان انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری آن را ۱۰۰ نفر از دانشجویان تشکیل دادند که به شیوه نمونه گیری در دسترس و از طریق فراخوان در فضای مجازی (شبکه های اجتماعی و گروه های آموزشی دانشگاهی) انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از مقیاس تاب آوری هیجانی (ERS)، پرسشنامه کیفیت خواب پیتزبورگ (PSQI) و پرسشنامه اضطراب فراگیر (GAD-۷) استفاده گردید و داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین تاب آوری هیجانی با علائم اضطراب فراگیر رابطه منفی و معنادار و بین کیفیت خواب با این علائم رابطه منفی و معنادار وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که دو متغیر پیش بینی کننده در مجموع ۳۶ درصد از واریانس علائم اختلال اضطراب فراگیر را تبیین می کنند که در این میان کیفیت خواب به عنوان قوی ترین پیش بین کننده شناخته شد و پس از آن تاب آوری هیجانی قرار داشت. به عبارت دیگر، دانشجویانی که از تاب آوری هیجانی بالاتری برخوردارند و کیفیت خواب مطلوب تری دارند، علائم اضطراب فراگیر کمتری را تجربه می کنند. بر اساس نتایج، می توان گفت این دو سازه به عنوان عوامل محافظتی در برابر اضطراب فراگیر عمل می کنند و تقویت تاب آوری هیجانی و بهبود کیفیت خواب از طریق مداخلات آموزشی و روان شناختی می تواند نقش موثری در پیشگیری و کاهش علائم این اختلال در دانشجویان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری هیجانی ، کیفیت خواب ، اضطراب فراگیر ، دانشجویان