اقدام پژوهی :چگونه توانستم اضطراب و بی توجهی دانش آموزان کلاس اول را کاهش داده و میزان حضور، تمرکز و مشارکت آن ها را در کلاس افزایش دهم؟

پژوهش حاضر با هدف بررسی راهکارهای کاهش اضطراب و بی توجهی و افزایش حضور، تمرکز و مشارکت دانش آموز پایه اول ابتدایی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه اجرا، در قالب اقدام پژوهی کلاسی با رویکرد کیفی توصیفی انجام گرفت. جامعه پژوهش شامل دانش آموزان پایه اول یک مدرسه دخترانه ابتدایی در مرکز روستا بود و نمونه پژوهش به صورت هدفمند، یک دانش آموز پایه اول دارای نشانه های اضطراب جدایی، بی قراری، کاهش تمرکز و مشارکت محدود در فعالیت های کلاسی انتخاب شد. داده ها از طریق مشاهده ساختاریافته، یادداشت های روزانه معلم، چک لیست رفتارهای توجه و مشارکت و مصاحبه غیررسمی با والدین و معلم گردآوری شد. مداخله پژوهش شامل ایجاد فضای امن عاطفی، تعامل مثبت معلم و دانش آموز، تمرین های آرام سازی، فعالیت های بازی وار، تشویق کلامی، بازخورد فوری و همکاری والدین بود. یافته ها نشان داد که پس از اجرای مداخله، نشانه های اضطراب جدایی دانش آموز کاهش یافت، مدت زمان حضور آرام او در کلاس افزایش پیدا کرد و توجه و مشارکت او در فعالیت های فردی و گروهی بهبود یافت. نتایج پژوهش نشان می دهد که ترکیب راهکارهای آموزشی و روان شناختی، همراه با حمایت معلم و همکاری والدین، می تواند در کاهش اضطراب و بی توجهی و افزایش تمرکز و مشارکت دانش آموزان پایه اول موثر باشد.

کلیدواژه ها:

اضطراب جدایی ، بی توجهی ، تمرکز ، مشارکت کلاسی ، دانش آموز پایه اول ، اقدام پژوهی. ۱- مقدمه: