قرار گرفتن در معرض واقعیت مجازی برای درمان اختلال استرس پس از سانحه

اختلال استرس پس از سانحه یکی از اختلالات مهم روان شناختی است که پس از تجربه یا مشاهده رویدادهای تهدیدکننده، آسیب زا یا بسیار ترسناک ایجاد می شود و می تواند با نشانه هایی مانند بازتجربه رویداد، اجتناب، برانگیختگی، مشکلات شناختی و تغییرات هیجانی همراه باشد. درمان های مبتنی بر مواجهه از رویکردهای شناخته شده در مدیریت این اختلال محسوب می شوند، اما استفاده از مواجهه تخیلی در برخی افراد به دلیل دشواری در بازسازی ذهنی جزئیات رویداد آسیب زا با محدودیت مواجه است. واقعیت مجازی با ایجاد محیط های رایانه ای تعاملی و غوطه ورکننده، امکان بازسازی کنترل شده محرک ها و موقعیت های مرتبط با تجربه آسیب زا را فراهم می کند و از این طریق می تواند به فرایند مواجهه درمانی کمک کند. پژوهش های انجام شده طی دو دهه اخیر، کاهش علائم اختلال استرس پس از سانحه پس از استفاده از درمان مواجهه ای مبتنی بر واقعیت مجازی را گزارش کرده اند. فراتحلیل ها نیز اثربخشی این روش را در مقایسه با شرایط غیرفعال تایید کرده اند، هرچند در مقایسه با درمان های فعال، تفاوت معنادار و قطعی همواره مشاهده نشده است. بنابراین، واقعیت مجازی را می توان روشی نوین و مکمل برای توسعه درمان های مواجهه ای دانست که ظرفیت افزایش حضور درمانی، شخصی سازی محرک ها و کاهش برخی موانع مواجهه را دارد، اما اجرای آن باید توسط متخصص سلامت روان و در چارچوب اصول ایمنی و درمان مبتنی بر شواهد انجام شود.

کلیدواژه ها:

واقعیت مجازی ، اختلال استرس پس از سانحه ، مواجهه درمانی ، روان درمانی ، سلامت روان