«شناسایی موانع پذیرش مربیگری مبتنی بر هوش مصنوعی (AI Coaching) در مقایسه با مربیان انسانی بدنسازی»

گسترش کاربردهای هوش مصنوعی در حوزه ورزش و تناسب اندام، زمینه، زمینه را برای شکل گیری شیوه های نوین مربی کرده است. با وجود مزایایی مانند دسترسی آسان، هزینه کمتر، ارائه بازخورد فوری و امکان شخصی سازی برنامه های تمرینی، پذیرش مربیگری مبتنی بر هوش مصنوعی در مقایسه با همراه است. پژوهش حاضر با هدف شناسایی ابهام هایی همراه است. پژوهش حاضر با هدف شناسایی موانع پذیرش مربیگری مبتنی بر هوش مصنوعی در مقایسه با مربیان انسانی بدنسازی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، کیفی است و با استفاده از رویکرد تحلیل مضمون انجام گرفت. مشارکت کنندگان شامل ورزشکاران بدنسازی دارای تجربه استفاده از برنامه های هوشمند ورزشی، مربیان بدنسازی و متخصصان حوزه فناوری و علوم ورزشی بودند که به صورت هدفمند و با روش گلوله برفی انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته گردآوری و تا رسیدن به اشباع نظری تحلیل شدند. برای تحلیل داده ها، مراحل کدگذاری اولیه، شکل دهی مقوله های فرعی و استخراج مضامین اصلی انجام گرفت. یافته های مورد انتظار نشان می دهد که موانع پذیرش این نوع مربیگری را می توان در محورهایی همچون ضعف اعتماد به دقت و اعتبار توصیه های هوش مصنوعی، نگرانی درباره ایمنی و احتمال خطا در ارزیابی مصنوعی، نگرانی درباره ایمنی و احتمال خطا در ارزیابی، محدودیت در درک شرایط روانی و جسمانی ورزشکار، ضعف تعامل اجتماعی و انگیزشی، نگرانی درباره حریم خصوصی و امنیت داده های سلامت، و ترجیح تداوم ارتباط انسانی طبقه بندی کرد. همچنین، به نظر می رسد مربیان انسانی به دلیل توانایی در مشاهده مستقیم، قضاوت موقعیتی، ایجاد انگیزه و سازگاری با نیازهای فردی ورزشکار، همچنان از اعتبار و پذیرش بیشتری برخوردار باشند. بر اساس نتایج، پذیرش مربیگری هوش مصنوعی مستلزم افزایش شفافیت الگوریتمی، ارتقای دقت بازخوردها، تضمین امنیت داده ها و طراحی الگوهای ترکیبی مبتنی بر همکاری هوش مصنوعی و مربی انسانی است.

کلیدواژه ها:

مربیگری مبتنی بر هوش مصنوعی ، بدنسازی ، موانع پذیرش فناوری ، تحلیل مضمون ، اعتماد به هوش مصنوعی ، تعامل انسان و فناوری ، مربیگری انسانی ، شخصی سازی تمرین.