نقش فناوری های نوین در ارتقای عدالت آموزشی

مقاله حاضر به بررسی نقش فناوری در ترویج عدالت آموزشی از دیدگاه فلسفه آموزش و یادگیری پرداخته است. عدالت آموزشی به این معناست که همه افراد، بدون توجه به شرایط شخصی یا اجتماعی شان، بتوانند به آموزش باکیفیت دسترسی داشته باشند. ازسویی فناوری های دیجیتال، مثل پلتفرم های آموزش آنلاین و هوش مصنوعی، می توانند به کاهش نابرابری های آموزشی کمک کنند، اما موانعی مانند شکاف دیجیتالی و سوگیری های الگوریتمی نیز وجود دارند که باید مورد توجه قرار گیرند. در این پژوهش با استفاده از روش کیفی و فراتحلیل و استفاده از چارچوب های فلسفی مختلفی مانند پراگماتیسم، نظریه انتقادی، اگزیستانسیالیسم و ساختارگرایی به تاثیر فناوری بر عدالت آموزشی پرداخته شده است. پراگماتیسم معتقد است فناوری می تواند تجربه های یادگیری معناداری ایجاد کند، اما نظریه انتقادی هشدار می دهد که فناوری ممکن است به ابزاری برای کنترل و محدودیت تبدیل شود. از سوی دیگر، اگزیستانسیالیسم بر اهمیت فردیت و آزادی در فرآیند یادگیری تاکید می کند، در حالی که ساختارگرایی فناوری را ابزاری برای ایجاد محیط های یادگیری مشارکتی و تعاملی می داند. نتایج فراتحلیل نشان داد که فناوری می تواند ابزاری موثر برای تحقق عدالت آموزشی باشد، اما تنها در صورتی که با اصولی مانند عدالت، آزادی و مشارکت هماهنگ باشد. طراحی فناوری های آموزشی باید به نیازهای متنوع دانش آموزان توجه کند و سیاست گذاران و توسعه دهندگان نیز باید اطمینان حاصل کنند که همه افراد به طور عادلانه به فرصت های یادگیری دسترسی دارند. در آینده، تحقیقات بیشتری باید به بررسی تاثیرات بلندمدت فناوری بر عدالت آموزشی و همچنین ابعاد مختلف نابرابری بپردازند تا فناوری های آموزشی عادلانه تر و فراگیرتری توسعه یابند.

کلیدواژه ها:

عدالت آموزشی ، فناوری ، نوین