مروری نظام مند بر تربیت معنوی-اخلاقی و ارتباط آن با شادی پایدار دانش آموزان

هدف: هدف این مطالعه، مروری نظام مند بر تربیت معنوی-اخلاقی و ارتباط آن با شادی پایدار دانش آموزان بر اساس پژوهش های انجام شده در سال های اخیر است. روش پژوهش: این پژوهش از نوع مرور نظام مند بوده که برای دستیابی به این هدف، با جست وجو در پایگاه های اطلاعاتی داخلی سیویلیکا (Civilica)، جهاد دانشگاهی (SID)، مگ ایران (Magiran)، ایران داک (Irandoc)، نورمگز (Noormags) طی سال های ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۴ و پایگاه اطلاعاتی خارجی (Google Scholar) طی سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۵ در زمینه بررسی تربیت معنوی-اخلاقی و شادی پایدار دانش آموزان صورت پذیرفت. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که ارتباط تربیت معنوی-اخلاقی و شادی پایدار دانش آموزان در چهار محور اصلی قابل طبقه بندی است: عوامل فردی-روان شناختی (هوش معنوی، خودکارآمدی، تاب آوری، سلامت روان)، عوامل خانوادگی (هوش معنوی و شیوه های تربیتی والدین)، عوامل مدرسه ای-آموزشی (هوش معنوی معلمان، فضای آموزشی، برنامه های تربیت اخلاقی) و عوامل دینی-فرهنگی (آموزه های قرآنی و روایی، نماز و عبادت، رویکردهای درمانی معنویت محور). مرور راهکارهای ارائه شده در مطالعات نشان می دهد که برنامه های تربیت دینی-اخلاقی هدفمند، تقویت هوش معنوی والدین و معلمان، بهره گیری از آموزه های قرآنی و روایی در برنامه درسی، و رویکردهای درمانی معنویت محور از اثرگذارترین مداخلات در ارتقای شادی پایدار دانش آموزان هستند. نتیجه گیری: در مجموع، نتایج این مطالعه تاکید می کند که دستیابی به شادی پایدار دانش آموزان، در تمایز از شادی مقطعی و گذرا، نیازمند رویکردی چندسطحی است که هم زمان خانواده، مدرسه و بافت دینی-فرهنگی جامعه را در بر گیرد. اجرای برنامه های تربیت معنوی-اخلاقی می تواند به بهبود سلامت روان، رشد اخلاقی و کیفیت زیستن دانش آموزان در مدارس منجر شود.

کلیدواژه ها:

تربیت معنوی- اخلاقی ، شادی پایدار ، دانش آموزان ، هوش معنوی ، تربیت دینی