ابزارهای تکمیل قرارداد در مواجهه با سکوت و نقص قرارداد مطالعه تطبیقی در حقوق ایران و فرانسه

سکوت و نقص قرارداد، ناظر به مواردی است که قرارداد در خصوص بخشی از رابطه قراردادی حکمی نداشته یا برای تعیین برخی آثار حقوقی کافی نیست؛ ازاین رو، مسئله تعیین محتوای غیرمصرح و شیوه تکمیل قرارداد مطرح می شود. این وضعیت با ابهام و اجمال متفاوت است؛ زیرا ابهام و اجمال اصولا از طریق تفسیر قرارداد برطرف می شوند، در حالی که سکوت و نقص، زمینه تکمیل قرارداد را فراهم می کنند. مسئله اصلی پژوهش، بررسی مبانی و ابزارهایی است که قاضی برای تعیین محتوای غیرمصرح و احراز اراده ضمنی طرفین در اختیار دارد. پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و رویکرد تطبیقی، مقررات و دیدگاه های دکترین حقوق ایران و فرانسه را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهند که در هر دو نظام، کارکرد تکمیل قرارداد، احراز اراده ضمنی متعاملین و تعیین محتوای ضمنی قرارداد است. در این راستا، عرف مستقیما و قواعد تکمیلی قانون، به طور غیرمستقیم کاشف از اراده ضمنی طرفین بوده و در احراز محتوای ضمنی قرارداد موثر واقع می شوند. حسن نیت و انصاف نیز، در چارچوب رابطه قراردادی، از معیارهای موثر در تکمیل قراردادند.

کلیدواژه ها:

: اراده ضمنی طرفین ، تکمیل قرارداد ، سکوت قرارداد ، محتوای ضمنی قرارداد ، نقص قرارداد