کارکرد عرف و قواعد تکمیلی در فرآیند تکمیل قرارداد و احراز محتوای ضمنی آن مطالعه تطبیقی در حقوق ایران و فرانسه

عرف و قواعد تکمیلی از مهم ترین ابزارهای تکمیل قراردادند و نقش آن ها در احراز محتوای ضمنی قرارداد، بر مبنای جایگاه عرف و قواعد تکمیلی در این فرآیند قابل تبیین است. مسئله اصلی پژوهش حاضر، تبیین کارکرد این دو ابزار در فرآیند تکمیل قرارداد و بررسی نقش آن ها در احراز اراده ضمنی طرفین است. پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و رویکرد تطبیقی، مقررات و دیدگاه های دکترین حقوق ایران و فرانسه را بررسی می کند. یافته های تحقیق نشان می دهند که در هر دو نظام، تکمیل قرارداد بر احراز محتوای غیرمصرح و انتساب آن به اراده ضمنی طرفین استوار بوده و عرف، به دلیل پیوند مستقیم با رفتار و الگوهای متعارف قراردادی، مهم ترین و مستقیم ترین ابزار کشف اراده ضمنی و احراز محتوای ضمنی قرارداد به شمار می رود. قواعد تکمیلی نیز با انعکاس راه حل های عرفی در قالب قواعد حقوقی، در امتداد عرف قرار گرفته و به طور غیرمستقیم در احراز محتوای ضمنی قرارداد موثرند. بر این اساس، عرف مبنای مستقیم تر و قواعد تکمیلی صورت حقوقی یافته راه حل های عرفی در فرآیند تکمیل قرارداد به شمار می آیند.

کلیدواژه ها:

: اراده ضمنی طرفین ، تکمیل قرارداد ، عرف قراردادی ، قواعد تکمیلی ، محتوای ضمنی قرارداد.