پارادایم حق بر محیط زیست سالم؛ بازتعریف مرزهای حمایتی حقوق اقلیت ها در حقوق بین الملل معاصر با تکیه بر نقش آموزش

تحولات حقوق بین الملل بشر دردهه های اخیر ،پیوند ناگسستنی میان " حقوق گروه های آسیب پذیر /اقلیت ها " و " حمایت از محیط زیست " را آشکار کرده است .تخریب بوم شناختی ،تغییرات اقلیمی و بهره برداری غیرپایدار از منابع طبیعی ،پیامدهای نامتناسبی برداقلیت های قومی ،زبانی،مذهبی برجای می گذارد .امری که از آن تحت عنوان « بی عدالتی زیست محیطی »یاد می شود .شناسایی «حق بر محیط زیست پاک ،سالم وپایدار »در قطعنامه ۳۰۰/۷۶مجمع عمومی سازمان ملل(۲۰۲۲)و قطعنامه ۱۳/۴۸ شورای حقوق بشر (۲۰۲۱)نقطه عطفی در ارتقای تعهدات دولت ها بشمار می رود .این پژوهش با رویکرد تحلیلی –توصیفی و مبتنی بر اسناد بین المللی ،رویه نهادهای معاهداتی و دادگاه های منطقه ای حقوق بشر ، به بررسی ابعاد متقابل این دو حوزه می پردازد .یافته های نشان می دهد که تحقق جق بر محیط زیست سالم برای اقلت ها مشزوط به شناسایی حقوق رویه ای (دسترسی به اطلاعات ،مشارکت در تصمیم گیری و دسترسی به عدالت زیست محیطی)و حقوق ماهوی پیوند خورده با هویت فرهنگی ، حق تعیین سرنوشت داخلی و پیوند با سرزمین اجدادی است

کلیدواژه ها:

حقوق اقلیت ها ، حق برمحیط زیست سالم ، عدالت زیست محیطی ، میثاقین ، رویه قضایی