نگاهی به نقش رهبری آموزشی متاورس در نظام آموزش عالی ایران

هدف این پژوهش، اعتبارسنجی مدل رهبری آموزشی متاورس در نظام آموزش عالی ایران بر پایه یافته های مرحله کیفی بود. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از لحاظ روش در بخش کمی از نوع توصیفی–پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه متخصصان و خبرگان حوزه آموزش عالی، مدیریت آموزشی و فناوری اطلاعات در دانشگاه های ایران است. نمونه گیری در بخش کمی به روش طبقه ای متناسب انجام می شود. حجم نمونه با احتساب احتمال پرسشنامه های ناقص ۳۸۰ نفر هستند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته مبتنی بر یافته های بخش کیفی بود که روایی صوری، محتوایی، سازه، همگرا و واگرای آن و نیز پایایی سازه ها با استفاده از شاخص های آلفای کرونباخ، پایایی ترکیبی و میانگین واریانس استخراج شده تایید شد. داده ها با استفاده از تحلیل عاملی تاییدی و مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج نشان داد مدل اندازه گیری از برازش مطلوب برخوردار است و تمامی ابعاد و مولفه های رهبری آموزشی متاورس از بارهای عاملی معنادار و مناسب برخوردار هستند. همچنین، مدل ساختاری پژوهش نیز برازش مطلوبی داشته و روابط میان ابعاد اصلی مدل تایید شد. یافته ها بیانگر آن است که ابعاد شناسایی شده می توانند چارچوبی معتبر برای استقرار رهبری آموزشی متاورس در دانشگاه ها فراهم آورند و زمینه ارتقای کیفیت مدیریت آموزشی، توسعه نوآوری های فناورانه، بهبود تعاملات آموزشی و افزایش آمادگی موسسات آموزش عالی برای بهره گیری از ظرفیت های متاورس را فراهم سازند.

کلیدواژه ها:

رهبری آموزشی ، متاورس ، آموزش عالی