اقدام پژوهی :طراحی و اجرای مداخله مبتنی بر رابطه حمایتی معلم–دانش آموز با رویکرد تقویت خودکارآمدی تحصیلی به منظور بهبود تمرکز و ارتقای عملکرد ریاضی دانش آموز پایه پنجم ابتدایی

در سال های اخیر توجه به ابعاد عاطفی، اجتماعی و روان شناختی یادگیری به عنوان یکی از مولفه های اساسی ارتقای کیفیت آموزش مورد توجه پژوهشگران و متخصصان تعلیم و تربیت قرار گرفته است. بسیاری از پژوهش ها نشان می دهد که مشکلات تحصیلی دانش آموزان لزوما ناشی از ضعف شناختی یا کمبود توانایی های ذهنی نیست، بلکه در بسیاری از موارد عوامل محیطی، خانوادگی و عاطفی در ایجاد افت تحصیلی نقش اساسی دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی راهکارهای موثر برای افزایش تمرکز و بهبود عملکرد تحصیلی در درس ریاضی در یکی از دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی انجام شد. روش پژوهش از نوع اقدام پژوهی بود. واحد مورد مطالعه دانش آموزی با نام مستعار «ن.الف» بود که در ابتدای سال تحصیلی با مشکلاتی نظیر کاهش تمرکز، افت نمرات ریاضی و رفتارهای انزواطلبانه مواجه بود. داده ها از طریق مشاهده مستقیم، بررسی تکالیف و آزمون های درسی، گفت وگو با دانش آموز، مشورت با همکاران و همکاری با مشاور مدرسه گردآوری شد. نتایج بررسی اولیه نشان داد که شرایط دشوار خانوادگی و فشارهای روحی ناشی از آن نقش مهمی در کاهش انگیزش تحصیلی و تمرکز دانش آموز داشته است. بر این اساس مجموعه ای از راهکارها شامل ایجاد رابطه عاطفی و حمایتی میان معلم و دانش آموز، تقویت اعتماد به نفس از طریق ایجاد فرصت های موفقیت در کلاس، افزایش مشارکت در فعالیت های درسی و استفاده از خدمات مشاوره ای طراحی و اجرا شد. یافته های پژوهش نشان داد که پس از اجرای مداخلات، میزان مشارکت و تمرکز دانش آموز در کلاس به طور محسوسی افزایش یافت و عملکرد تحصیلی وی در درس ریاضی حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد بهبود پیدا کرد. نتایج این اقدام پژوهی نشان می دهد توجه به ابعاد عاطفی و حمایتی در محیط کلاس درس می تواند نقش موثری در ارتقای یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

: اقدام پژوهی ، رابطه معلم و دانش آموز ، خودکارآمدی تحصیلی ، تمرکز در یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، آموزش ابتدایی