ارتباط بین آموزش مهارت های زندگی و توسعه مهارت های اجتماعی، هیجانی و رفتاری در محیط مدرسه

مدرسه تنها محیطی برای انتقال دانش و مفاهیم درسی نیست، بلکه بخش مهمی از فرایند رشد اجتماعی، هیجانی و رفتاری دانش آموزان در آن شکل می گیرد. توانایی برقراری ارتباط موثر، شناخت و مدیریت هیجان ها، تصمیم گیری، حل مسئله، همدلی، کنترل رفتار و سازگاری با موقعیت های مختلف از جمله شایستگی هایی هستند که بر کیفیت حضور دانش آموز در محیط آموزشی و روابط او با همسالان و کارکنان مدرسه اثر می گذارند. آموزش مهارت های زندگی می تواند زمینه ای فراهم کند تا این توانایی ها از سطح آگاهی نظری فراتر رفته و در رفتار روزمره دانش آموزان نمود پیدا کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط میان آموزش مهارت های زندگی و رشد مهارت های اجتماعی، هیجانی و رفتاری در محیط مدرسه انجام شده است. روش مطالعه، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر بررسی و تحلیل یافته های پژوهش های فارسی منتشرشده در سال های اخیر است. بررسی مطالعات نشان داد که آموزش مهارت های زندگی، به ویژه در حوزه ارتباط موثر، خودآگاهی، همدلی، مدیریت هیجان، حل مسئله و تصمیم گیری، با بهبود تعاملات اجتماعی، افزایش خودکنترلی، کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و تکانشی و تقویت سازگاری رفتاری همراه است. یافته ها همچنین نشان می دهد که اثربخشی این آموزش ها زمانی بیشتر خواهد بود که به صورت مستمر، مشارکتی و متناسب با موقعیت های واقعی مدرسه اجرا شوند و معلم، خانواده، مشاور و مدیر در فرایند آن نقش داشته باشند. بر این اساس، آموزش مهارت های زندگی را می توان بخشی از فرایند تربیت همه جانبه و زمینه ای موثر برای ارتقای کیفیت روابط و رفتارهای دانش آموزان در مدرسه دانست.

کلیدواژه ها:

: مهارت های زندگی ، مهارت های اجتماعی ، شایستگی هیجانی ، رفتار دانش آموزان ، خودتنظیمی ، مدرسه ، تربیت اجتماعی