بررسی رابطه معلم-دانش آموز و سرزندگی تحصیلی با نقش واسطه ای احساس تعلق به مدرسه دانش آموزان مقطع متوسطه اول نورآباد ممسنی

این پژوهش با هدف بررسی رابطه معلم-دانش آموز و سرزندگی تحصیلی و تبیین نقش واسطه ای احساس تعلق به مدرسه دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهرستان ممسنی انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و به شیوه پیمایشی مقطعی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان متوسطه اول شهرستان ممسنی (۵۰۰۰ نفر) بود که بر اساس جدول مورگان، نمونه ای به حجم ۳۵۷ نفر با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای (دختر و پسر) انتخاب شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه سرزندگی تحصیلی حسین چاری و دهقانی زاده (۱۳۹۱)، رابطه معلم-دانش آموز موری و زوواک (۲۰۱۱) و احساس تعلق به مدرسه بری و همکاران (۲۰۰۵) بود. روایی صوری و محتوایی تمامی ابزارها به تایید استاد راهنما رسید و پایایی آن ها با آلفای کرونباخ برای احساس تعلق به مدرسه ۰.۸۷۲، سرزندگی تحصیلی ۰.۷۶۸ و رابطه معلم-دانش آموز ۰.۷۹۴ تایید شد. نتایج پژوهش نشان داد بین رابطه معلم-دانش آموز و سرزندگی تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و تمامی ابعاد رابطه معلم-دانش آموز نیز این ارتباط را تقویت می کنند. همچنین مشخص شد که احساس تعلق به مدرسه با سرزندگی تحصیلی رابطه معنادار دارد و می تواند سطح نشاط و پویایی تحصیلی دانش آموزان را افزایش دهد. یافته ها نشان داد رابطه معلم-دانش آموز با احساس تعلق به مدرسه نیز رابطه مثبت و معناداری دارد و کیفیت تعامل معلم می تواند میزان تعلق دانش آموز به مدرسه را تقویت کند. در نهایت، تحلیل مسیر نشان داد که احساس تعلق به مدرسه نقش واسطه ای معناداری بین رابطه معلم-دانش آموز و سرزندگی تحصیلی دارد.