تاثیر قرآن بر تربیت دینی در مدارس

تربیت دینی یکی از مهم ترین ابعاد تعلیم و تربیت در نظام آموزشی جوامع اسلامی است که هدف آن پرورش انسان هایی مومن، مسئولیت پذیر، اخلاق مدار و برخوردار از هویت دینی است. در این میان، قرآن کریم به عنوان اصلی ترین منبع معرفتی و تربیتی اسلام، با ارائه مجموعه ای جامع از آموزه های اعتقادی، اخلاقی، عبادی و اجتماعی، نقش بنیادینی در هدایت و رشد شخصیت انسان ایفا می کند. آموزه های قرآنی نه تنها به تبیین اصول اعتقادی می پردازند، بلکه با ارائه الگوهای رفتاری، روش های اصلاح اخلاق، تقویت خودکنترلی، مسئولیت پذیری، عدالت خواهی، نوع دوستی و احترام به کرامت انسانی، زمینه شکل گیری شخصیت متعادل و متعهد را فراهم می سازند ومدرسه به عنوان مهم ترین نهاد رسمی تعلیم و تربیت پس از خانواده، وظیفه انتقال ارزش های دینی و فرهنگی به نسل جدید را بر عهده دارد. ازاین رو، بهره گیری از ظرفیت های تربیتی قرآن کریم در برنامه های درسی، فعالیت های فرهنگی، شیوه های تدریس و روابط انسانی در محیط مدرسه، می تواند نقش موثری در نهادینه سازی ارزش های اسلامی و تقویت هویت دینی دانش آموزان داشته باشد. در مقابل، ضعف در آموزش مفاهیم قرآنی، محدود شدن آموزش قرآن به روخوانی و حفظ، یا غفلت از ابعاد کاربردی و تربیتی آن، موجب کاهش اثربخشی آموزش های دینی خواهد شد و هدف از این پژوهش بررسی تاثیر قرآن بر تربیت دینی در مدارس و از روش توصیفی_تحلیلی استفاده شده است.