کاربرد فناوری های نوظهور در حمایت روانی–آموزشی دانش آموزان در دوران بحران با تاکید بر هوش مصنوعی

بحران های مختلف می توانند نظام های آموزشی را با چالش هایی فراتر از اختلال در فرایند انتقال دانش مواجه سازند و ابعاد روانی، اجتماعی و انگیزشی یادگیری دانش آموزان را نیز تحت تاثیر قرار دهند. در چنین شرایطی، بهره گیری هدفمند از فناوری های نوظهور، به ویژه هوش مصنوعی، می تواند به عنوان یکی از ظرفیت های نوین برای تقویت حمایت های روانی–آموزشی، تداوم یادگیری و افزایش تاب آوری مدارس مورد توجه قرار گیرد. پژوهش حاضر با هدف بررسی کاربرد فناوری های نوظهور در حمایت روانی–آموزشی دانش آموزان در دوران بحران با تاکید بر نقش هوش مصنوعی انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی است که با استفاده از مطالعات کتابخانه ای و بررسی منابع علمی مرتبط انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که فناوری های نوظهور می توانند از طریق تحلیل الگوهای یادگیری، شناسایی زودهنگام نیازهای آموزشی و روان شناختی، ارائه بازخورد متناسب، تسهیل تصمیم گیری معلمان و تقویت ارتباط میان مدرسه و خانواده، نقش حمایتی موثری ایفا کنند. همچنین نتایج بیانگر آن است که استفاده اثربخش از هوش مصنوعی در محیط مدرسه نیازمند توجه هم زمان به الزامات زیرساختی، توانمندسازی معلمان، عدالت آموزشی، حفظ حریم خصوصی و رعایت اصول اخلاقی است. بررسی پیشینه پژوهش نیز نشان می دهد که صاحب نظران حوزه فناوری آموزشی بر ضرورت رویکرد انسان محور در استفاده از هوش مصنوعی تاکید دارند و این فناوری را مکمل توانمندی های حرفه ای معلمان می دانند، نه جایگزین آن ها. بر اساس نتایج حاصل، می توان بیان کرد که فناوری های نوظهور در صورت انطباق با شرایط فرهنگی و اجرایی مدارس ایران، ظرفیت آن را دارند که به عنوان ابزاری پشتیبان برای افزایش انعطاف پذیری آموزشی، کاهش پیامدهای منفی بحران ها و ارتقای کیفیت حمایت از دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

: فناوری های نوظهور آموزشی ، هوش مصنوعی در آموزش ، حمایت روانی–آموزشی ، تاب آوری آموزشی ، یادگیری شخصی سازی شده ، تصمیم گیری مبتنی بر داده ، تداوم یادگیری در بحران