مدل یابی افسردگی براساس معنای زندگی و حمایت اجتماعی با میانجی گری رضایت از زندگی در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس

مولتیپل اسکلروزیس یکی از بیماری های مزمن دستگاه عصبی مرکزی است که علاوه بر پیامدهای جسمانی، می تواند پیامدهای روان شناختی گسترده ای به همراه داشته باشد. افسردگی از جمله شایع ترین مشکلات روانی در میان بیماران مبتلا به این بیماری محسوب می شود و می تواند بر سازگاری فرد با بیماری، کیفیت زندگی و عملکرد روزمره او تاثیر منفی بگذارد. در سال های اخیر توجه پژوهشگران به نقش عوامل روان شناختی و اجتماعی در تبیین مشکلات هیجانی بیماران مبتلا به بیماری های مزمن افزایش یافته است. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف مدل یابی افسردگی بر اساس معنای زندگی و حمایت اجتماعی با میانجی گری رضایت از زندگی در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس انجام شد. در این چارچوب، معنای زندگی به عنوان یک منبع درونی و حمایت اجتماعی به عنوان یک منبع بیرونی در نظر گرفته شد که می توانند در فرآیند سازگاری روان شناختی بیماران نقش داشته باشند. همچنین رضایت از زندگی به عنوان متغیر میانجی در نظر گرفته شد تا نقش آن در تبیین ارتباط میان این متغیرها با افسردگی مورد بررسی قرار گیرد. یافته های حاصل از مدل مفهومی نشان می دهد که معنای زندگی و حمایت اجتماعی می توانند به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق افزایش رضایت از زندگی بر کاهش افسردگی در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس تاثیرگذار باشند. به طور کلی، نتایج این مدل بر اهمیت نقش منابع روان شناختی و اجتماعی در سلامت روان بیماران مبتلا به بیماری های مزمن تاکید می کند و نشان می دهد که توجه به تقویت معنای زندگی، افزایش حمایت اجتماعی و ارتقای رضایت از زندگی می تواند در کاهش نشانه های افسردگی و بهبود سازگاری روانی این بیماران موثر باشد.