نقش واسطه ای تفکر انتقادی در رابطه بین یادگیری خودراهبر و ذهنیت کارآفرینی دانشجویان مهندسی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی تفکر انتقادی در رابطه بین یادگیری خودراهبر و ذهنیت کارآفرینی دانشجویان مهندسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ممسنی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی بوده و به شیوه پیمایشی اجرا گردید. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان رشته های مهندسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ممسنی به تعداد ۷۶۰ نفر بود که بر اساس جدول مورگان تعداد ۲۵۷ نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل سه پرسشنامه استاندارد مهارت های تفکر انتقادی کالیفرنیا فاشیون و فاشیون (۱۹۹۰)، یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران (۲۰۱۳) با ترجمه نادی و سجادیان (۱۳۸۵) و ذهنیت کارآفرینی سازمان آموزش کارآفرینی استفاده شد. روایی صوری پرسشنامه ها توسط اساتید راهنما و متخصصان حوزه مدیریت مورد بررسی و تایید قرار گرفت. برای بررسی پایایی ابزارهای اندازه گیری نیز از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد که نتایج نشان داد مقدار آلفای متغیرهای پژوهش بترتیب ۷۶۱/۰، ۸۰۶/۰ و ۷۹۲/۰ محاسبه و بیش از ۷۰/۰ بوده و بیانگر پایایی مناسب ابزارها می باشد. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که بین یادگیری خودراهبر، تفکر انتقادی و ذهنیت کارآفرینی دانشجویان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و همچنین تفکر انتقادی در رابطه بین یادگیری خودراهبر و ذهنیت کارآفرینی نقش میانجی ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، تفکر انتقادی ، ذهنیت کارآفرینی ، دانشجویان مهندسی