نقش انعطاف ناپذیری روانشناختی ، تاب آوری هیجانی و سبک های مقابله ای در پیش بینی علائم اختلال افسردگی دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش انعطاف ناپذیری روانشناختی، تاب آوری هیجانی و سبک های مقابله ای در پیش بینی علائم اختلال افسردگی دانشجویان انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری آن را ۱۰۰ نفر از دانشجویان مشغول به تحصیل در دانشگاه غیرانتفاعی کرمان تشکیل دادند که به شیوه نمونه گیری در دسترس و از طریق فراخوان در فضای مجازی (شبکه های اجتماعی و گروه های آموزشی دانشگاهی) انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه انعطاف ناپذیری روانشناختی (AAQ-II)، مقیاس تاب آوری هیجانی (ERS)، پرسشنامه سبک های مقابله ای (CSQ) و پرسشنامه افسردگی بک نسخه دوم (BDI-II) استفاده گردید و داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین انعطاف ناپذیری روانشناختی و سبک مقابله هیجان محور با علائم افسردگی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد، در حالی که بین تاب آوری هیجانی و سبک مقابله مسئله محور با این علائم رابطه منفی و معنادار مشاهده شد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که سه متغیر پیش بینی کننده در مجموع ۴۶ درصد از واریانس علائم افسردگی را تبیین می کنند که در این میان انعطاف ناپذیری روانشناختی به عنوان قوی ترین پیش بین کننده شناخته شد و پس از آن به ترتیب سبک مقابله هیجان محور و تاب آوری هیجانی قرار داشتند. به عبارت دیگر، دانشجویانی که از انعطاف ناپذیری روانشناختی بالاتری برخوردارند و تمایل بیشتری به استفاده از سبک های مقابله ای ناسازگارانه دارند، علائم افسردگی شدیدتری را تجربه می کنند و در مقابل، افرادی که از تاب آوری هیجانی و سبک مقابله مسئله محور بالاتری برخوردارند، توانایی بیشتری در کنترل و کاهش نشانه های افسردگی دارند. بر اساس نتایج، می توان گفت انعطاف ناپذیری روانشناختی و سبک های مقابله ناسازگارانه به عنوان عوامل خطر و تاب آوری هیجانی و سبک مقابله مسئله محور به عنوان عوامل محافظتی در برابر افسردگی عمل می کنند و تقویت انعطاف پذیری روانشناختی، آموزش سبک های مقابله ای سازگارانه و افزایش تاب آوری هیجانی می تواند نقش موثری در پیشگیری و کاهش علائم افسردگی دانشجویان داشته باشد.