نقش رابطه ی والد فرزند و هوش هیجانی در بهبود علائم نوجوانان دارای اختلال کم توانی ذهنی

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش رابطه والد-فرزند و هوش هیجانی در بهبود علائم نوجوانان دارای اختلال کم توانی ذهنی انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری آن را ۱۰۰ نفر از نوجوانان دارای اختلال کم توانی ذهنی در شهر نائین تشکیل دادند که به شیوه نمونه گیری در دسترس و از طریق فراخوان در مراکز توانبخشی و شبکه های اجتماعی مرتبط با خانواده های دارای نوجوانان با نیازهای ویژه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از مقیاس رابطه والد-فرزند، پرسشنامه هوش هیجانی و مقیاس سنجش علائم رفتاری و سازگاری اجتماعی نوجوانان دارای کم توانی ذهنی استفاده گردید و داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین رابطه والد-فرزند و هوش هیجانی با بهبود علائم نوجوانان دارای کم توانی ذهنی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و هر دو متغیر به عنوان پیش بینی کننده های قوی برای کاهش مشکلات رفتاری و افزایش سازگاری اجتماعی این نوجوانان عمل می کنند. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که دو متغیر پیش بینی کننده در مجموع ۴۰ درصد از واریانس بهبود علائم را تبیین می کنند که در این میان رابطه والد-فرزند به عنوان قوی ترین پیش بین کننده شناخته شد و پس از آن هوش هیجانی قرار داشت. به عبارت دیگر، نوجوانانی که از رابطه عاطفی مثبت تر و حمایت گرانه تری با والدین خود برخوردارند و از هوش هیجانی بالاتری در شناسایی و مدیریت هیجانات برخوردارند، بهبود بیشتری در علائم رفتاری و اجتماعی خود نشان می دهند. بر اساس نتایج، می توان گفت تقویت رابطه والد-فرزند و آموزش مهارت های هوش هیجانی می تواند به عنوان یک رویکرد موثر در توانبخشی و بهبود کیفیت زندگی نوجوانان دارای اختلال کم توانی ذهنی مورد توجه قرار گیرد.