بررسی نقش خودافشایی هیجانی و طرحواره های ناسازگار اولیه در پیش بینی صمیمیت زناشویی معلمان زن متاهل منطقه ۵ شهر تهران

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودافشایی هیجانی و طرحواره های ناسازگار اولیه در پیش بینی صمیمیت زناشویی معلمان زن متاهل منطقه ۵ شهر تهران انجام شد. روش پژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه معلمان زن متاهل منطقه ۵ شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ تشکیل دادند که تعداد ۲۶۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه خودافشایی هیجانی کان و هسلینگ (۲۰۰۱)، فرم کوتاه پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ (۱۹۹۸) و پرسشنامه صمیمیت زناشویی استفاده شد. نتایج نشان داد که خودافشایی هیجانی با صمیمیت زناشویی رابطه منفی و معنادار و طرحواره های ناسازگار اولیه با صمیمیت زناشویی رابطه منفی و معنادار دارند. همچنین، خودافشایی هیجانی و طرحواره های ناسازگار اولیه به طور معناداری توانستند صمیمیت زناشویی معلمان زن متاهل را پیش بینی کنند (۰۵/۰>p). به عبارت دیگر، افزایش توانایی زنان در بیان و به اشتراک گذاری هیجان ها با افزایش صمیمیت زناشویی همراه بود؛ درحالی که شدت بیشتر طرحواره های ناسازگار اولیه با کاهش صمیمیت زناشویی ارتباط داشت.

کلیدواژه ها:

: خودافشایی هیجانی ، طرحواره های ناسازگار اولیه ، صمیمیت زناشویی