ریتم و آهنگ در شعر نیما و شاملو

موسیقی درونی شعر، نقشی بنیادین در انتقال عاطفه و تاثیرگذاری بر مخاطب دارد و با ظهور جریان شعر نو، این عنصر دستخوش تحولی چشمگیر شد. پژوهش پیش رو با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و گفت وگو با صاحب نظران، به بررسی تطبیقی ریتم و آهنگ در شعر دو تن از تاثیرگذارترین شاعران معاصر ایران، نیما یوشیج و احمد شاملو، پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که نیما با حفظ وزن عروضی اما تغییر در نظام تقطیع و شکستن یکنواختی مصراع ها، موسیقی شعر را به سوی طبیعی سازی و هماهنگی با محتوا سوق داد؛ حال آنکه شاملو با کنار نهادن کامل وزن بیرونی، موسیقی درونی مبتنی بر واج آرایی، تکرار و آهنگ ذاتی کلمات را جایگزین ساخت. هر دو شاعر، اگرچه راهی متفاوت پیمودند، اما در یک هدف مشترک هم داستان بودند: تبدیل موسیقی شعر از قالبی خشک و ازپیش تعیین شده به عنصری پویا در خدمت معنا و عاطفه. این مقاله ضمن تبیین مولفه های موسیقایی در شعر این دو شاعر، نشان می دهد که ریتم و آهنگ در هر دو رویکرد، افزون بر غنای هنری، توانایی تاثیر بر حالات روانی مخاطب را نیز داراست و از این منظر،