کارکرد آموزه های دینی در تقویت تاب آوری خانواده در مواجهه با بحران ها

پژوهش حاضر با هدف تبیین کارکرد آموزه های دینی در تقویت تاب آوری خانواده در مواجهه با بحران ها انجام شده است. در این راستا، با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی و تدوین یک ماتریس استخراجی شامل ۲۵ مولفه کلیدی مبتنی بر قرآن و سنت، نقش آموزه های دینی در ابعاد مختلف تاب آوری مورد بررسی قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزه های دینی از طریق یک فرآیند سلسله مراتبی و تعاملی، ابعاد سه گانه تاب آوری را تقویت می کنند؛ بدین صورت که در سطح شناختی، با بازتعریف بحران به عنوان آزمون الهی، معنای رویداد را تغییر می دهند؛ در سطح عاطفی، از طریق مفاهیمی نظیر «صبر» و «شکرگزاری»، به تنظیم هیجانات و کاهش اضطراب کمک می کنند؛ و در نهایت در سطح رفتاری/سیستمیک، با تکیه بر «مشورت» و «مناسک جمعی»، انسجام و کنشگری خانواده را در مدیریت تعارضات بحرانی ارتقا می بخشند. بر اساس این یافته ها، مدل مفهومی پیشنهادی نشان دهنده نقش کاتالیزوری دین در تبدیل واکنش آسیب پذیر به کنش تاب آور در سیستم خانواده است. نتایج این تحقیق می تواند مبنای طراحی

کلیدواژه ها:

تاب آوری خانواده ، آموزه های دینی ، بحران ، ابعاد شناختی-عاطفی-رفتاری ، مدل مفهومی.