ساختار روایت در داستان های صادق هدایت و بزرگ علوی

روایت شناسی به عنوان شاخه ای از دانش ادبی، به بررسی شیوه های بیان داستان و عناصر سازنده آن می پردازد. در این میان، داستان های صادق هدایت و بزرگ علوی به عنوان دو چهره شاخص داستان نویسی معاصر ایران، از ساختارهای روایی متمایزی برخوردارند. پژوهش پیش رو با بهره گیری از روش تحلیل روایت شناختی، به بررسی تطبیقی ساختار روایت در آثار این دو نویسنده پرداخته است. در این مقاله، افزون بر مرور منابع کتابخانه ای و گفت وگو با متخصصان، مفاهیم مرتبط با روایت شناسی تبیین و ویژگی های ساختاری داستان های این دو نویسنده تحلیل شده است. یافته ها حاکی از آن است که هدایت در آثار خود از روایت های روان شناختی با زاویه دید اول شخص و فضای وهم آلود بهره می برد، در حالی که علوی با تکیه بر واقع گرایی اجتماعی، از زاویه دید دانای کل و ساختارهای خطی استفاده می کند. پیشنهاد می شود پژوهشگران ادبی، با بررسی دقیق تر عناصر روایی این دو نویسنده، به شناخت عمیق تری از تحول داستان نویسی معاصر ایران دست یابند.