نقش ترومای کودکی با افکار خودکشی و رفتارهای پرخطر

ترومای کودکی، به عنوان تجربه ای آسیب زا در دوران رشد، یکی از پیش بینی کننده های اصلی اختلالات روانی و رفتارهای آسیب رسان در بزرگسالی شناخته می شود. هدف از این پژوهش، مرور و تحلیل ادبیات موجود در زمینه رابطه میان انواع تروماهای کودکی (جسمی، جنسی، عاطفی و غفلت) با بروز افکار خودکشی و رفتارهای پرخطر در مراحل بعدی زندگی است. این پژوهش با رویکرد مروری (کتابخانه ای) انجام شده است. بدین منظور، با جستجو در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی و خارجی مقالات چاپ شده در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ با کلیدواژه های «ترومای کودکی»، «خودکشی»، «رفتارهای پرخطر» و «آسیب های دوران رشد» مورد بررسی قرار گرفتند. پس از غربالگری، مقالات مرتبط تحلیل و دسته بندی شدند. یافته ها: نتایج حاصل از مرور ادبیات نشان می دهد که وجود ترومای کودکی به طور معناداری احتمال بروز افکار خودکشی و رفتارهای پرخطر (مانند سوءمصرف مواد، رفتارهای جنسی پرخطر و رانندگی های پرخطر) را افزایش می دهد. یافته ها حاکی از آن است که سازوکارهای روانی نظیر نقص در تنظیم هیجان، کاهش تاب آوری و سبک های دلبستگی ناایمن، نقش واسطه ای مهمی در تبدیل تجارب تروماتیک کودکی به رفتارهای آسیب زا در بزرگسالی ایفا می کنند. نتیجه گیری: ترومای کودکی نه تنها بر سلامت روان کوتاه مدت، بلکه بر مسیر زندگی و ایمنی فرد در بزرگسالی اثرات تخریبی پایدار دارد. شناسایی به موقع این آسیب ها و اجرای مداخلات زودهنگام در نظام های سلامت و آموزشی می تواند به پیشگیری از پیامدهای جبران ناپذیری نظیر اقدام به خودکشی و گرایش به رفتارهای پرخطر کمک نماید. پیشنهاد می شود در درمان های بالینی، تمرکز بیشتری بر واکاوی آسیب های دوران کودکی به عنوان ریشه ی رفتارهای پرخطر کنونی فرد صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

ترومای کودکی ، افکار خودکشی ، رفتارهای پرخطر ، تنظیم هیجان ، سلامت روان