بررسی اثربخشی آموزش کنترل هیجان بر شایستگی های رفتاری دانش آموزان پسر کلاس اول حاشیه شهر مشهد

با نگاهی دقیق به سخنان صاحب نظرانی مانند گرولینیک و همکاران،۲۰۰۶ و کاپ ، ۱۹۸۹ میتوان گفت «تنظیم هیجان و آموختن کنترل هیجانات منفی و مثبت» یکی از وظایف رشدی در دوران کودکی اول است(فنگ و همکاران ،۲۰۰۸).کودکان پایه اول و پیش دبستانی درطول روابط استرس آمیز، مانند تعارض با همسالان، تعارض با خانواده، علاقه مندی ها و... اغلب تنظیم هیجان و رفتار خود را مشکل می بینند (دنهام و همکاران، ۲۰۰۳؛به نقل از میرابل،۲۰۱۰).ادبیات نظری و شواهد تجربی الگوهای ناسازگارانه ی تنظیم هیجان کودکان را با مشکلات درونی شده و بیرونی شده در سنین مدرسه و بعد از آن مرتبط می دانند. کودکانی که در تعاملات اجتماعی با همسالانشان رشد می کنند ، به ویژه آنهایی که در تعاملات منفی موفق می شوند ، به صورت موثری می توانند هیجان های خود را تنظیم کنند. ( دنهام و همکاران ،۲۰۰۲ ؛ به نقل از بلیر و همکاران ،۲۰۰۴ ) همچنین تنظیم هیجان به عنوان یکی از تعدیل کننده های ارتباط اجتماعی ،در سازگاری و انطباق، به عنوان پایه ای برای پیوند بین شایستگی اجتماعی و تحصیلی و موفقیت در مدارس ابتدایی در نظر گرفته شده است (بلیر ،۲۰۰۳ ؛مستن و کوتسوورث ،۱۹۹۸ ؛به نقل از مک لم ، ۲۰۰۷ ). هیجان ها، پاسخ های مطمئن به مسایل انطباقی تکرار شونده در زندگی روزمره را برای ما فراهم می کنند . هیجان ها ما را مجبور به پاسخ دهی به شیوه ی معینی نمی کنند، آنها فقط برخی از رفتارها را برای ما محتمل تر می سازنند، و این انعطاف پذیری به ما اجازه