بررسی فقهی و حقوقی لقاح مصنوعی در ایران

لقاح مصنوعی به عنوان یکی از پیشرفته ترین روش های کمک باروری، نقش مهمی در حل مشکل ناباروری زوجین ایفا می کند. با این حال، این فناوری با مسائل فقهی و حقوقی متعددی همراه است که نیازمند بررسی دقیق و تحلیلی است. در ایران، با توجه به تاثیرگذاری اصول فقهی و اسلامی بر نظام حقوقی، بررسی این موضوع از اهمیت بالایی برخوردار است. این مقاله به بررسی جنبه های فقهی و حقوقی لقاح مصنوعی در ایران می پردازد. در بخش فقهی، دیدگاه های فقها، به ویژه فقها شیعه، در خصوص انواع مختلف لقاح مصنوعی (بین زوجین و با استفاده از اسپرم یا تخمک فرد سوم) مورد بررسی قرار گرفته است. در بخش حقوقی، قوانین موجود در نظام حقوقی ایران، از جمله قانون مدنی، قانون حمایت از حقوق بیماران و مقررات مربوط به بانک های اسپرم و تخمک، تحلیل شده است. این پژوهش نشان می دهد که لقاح مصنوعی بین زوجین از دیدگاه فقهی و حقوقی مجاز است، اما استفاده از اسپرم یا تخمک فرد سوم با مشکلات فقهی و حقوقی متعددی همراه است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که عدم وجود قوانین دقیق و روشن در خصوص لقاح مصنوعی می تواند منجر به بروز مشکلات اجتماعی، حقوقی و اخلاقی شود. بنابراین، نیاز است که قوانین دقیق تری تدوین شود و آگاهی عمومی در این زمینه افزایش یابد. این مقاله با استفاده از روش تحلیلی و بررسی منابع فقهی و حقوقی، به دنبال پاسخ به این سوال است که: "چگونه می توان لقاح مصنوعی را در ایران به گونه ای تنظیم کرد که هم با اصول فقهی همخوانی داشته باشد و هم مشکلات حقوقی و اخلاقی آن به حداقل برسد؟"