بررسی تاثیر آموزش خود مهربانی بر حساسیت به طرد اجتماعی و افکار خودکشی در دانش-آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهرستان فریمان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر آموزش خودمهربانی بر حساسیت به طرد اجتماعی و افکار خودکشی در دانش آموزان بود. این پژوهش از نوع کاربردی و روش آن از نوع نیمه آزمایشی (نیمه تجربی) با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهرستان فریمان در بهار سال ۱۴۰۴ به تعداد ۱۷۸۳ نفر بودند. با روش نمونه گیری در دسترس و بر اساس معیارهای ورود و خروج ۶۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند و به شیوه تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند (۳۰ نفر گروه آزمایش و ۳۰ نفر گروه کنترل). برنامه آموزش خودمهربانی در ۷ جلسه ۶۰ دقیقه ای در طی یک ماه به آزمودنی های گروه آزمایش ارائه گردید. ابزار گردآوری اطلاعات مقیاس افکار خودکشی بک و استیر (۱۹۹۱) و پرسشنامه حساسیت بین فردی بایس و پارکر (۱۹۸۹) بودند. برای تجزیه و تحلیل داده-ها از تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش خودمهربانی به طور معناداری حساسیت به طرد اجتماعی دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهرستان فریمان را کاهش داده است. همچنین نتایج نشان داد که آموزش خودمهربانی به طور معناداری افکار خودکشی دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهرستان فریمان را کاهش داده است. بنابراین می توان نتیجه گرفت که این روش آموزشی می تواند از سوی روانشناسان مدارس به منظور کاهش حساسیت به طرد اجتماعی و افکار خودکشی در دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خودمهربانی ، حساسیت به طرد اجتماعی ، افکار خودکشی ، دانش آموزان