اثربخشی آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس بر پذیرش فناوری و انگیزش یادگیرنده دانش آموزان متوسطه دوم

هدف پژوهش حاضر اثربخشی آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس بر پذیرش فناوری و انگیزش یادگیرنده دانش آموزان متوسطه دوم بوده است. لذا این پژوهش از لحاظ هدف جز تحقیقات کاربردی و از لحاظ روش پژوهش جز تحقیقات شبه آزمایشی با روش پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل اجرا شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل دانشآموزان دختر مقطع دوم متوسطه جزیره کیش در سال تحصیلی ۰۵-۱۴۰۴ بود. با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس تعداد ۴۰ نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب و در دو گروه ۲۰ نفری (۲۰ نفر گروه آزمایش) و (۲۰ نفر گروه کنترل) گمارده شدند. ابزار جمعآوری دادهها شامل پرسشنامه پذیرش تکنولوژی چن و همکاران (۲۰۱۴) و انگیزش یادگیرنده دلیتا (۲۰۲۲) بود. روایی صوری آزمون از طریق نظر خبرگان و متخصصان و پایایی آن با استفاده از آزمون آلفای کرونباخ ۸۲/۰ و ۹۷/۰ محاسبه شد. روند اجرای پژوهش به این صورت بود که پس از انتخاب آزمودنیها و گمارش آنها در دو گروه آزمایش و کنترل، به دانشآموزان گروه آزمایش طی ۹ جلسهی ۱ ساعته آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس شد و دانشآموزان گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکردند و تنها در فهرست انتظار قرار گرفتند. ابتدا برای هر دو گروه پیش آزمون اجرا شد و پس از اجرای آموزش برای گروه آزمایش، پس آزمون بر روی هر دو گروه اجرا شد. برای تحلیل دادهها از آمار توصیفی و استباطی، آزمونهای همگن بودن واریانس لوین، آزمون شاپیرو- ویلک، آزمون تحلیل کواریانس در محیط نرم افزار SPSS۲۶ استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس بر پذیرش فناوری و انگیزش یادگیرنده دانش آموزان تاثیر مثبت و معناداری دارد (۰۵/۰p<). علاوه بر این نتایج تحلیل فرضیات جزئی پژوهش نشان داد که آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس بر پذیرش فناوری (۰۳/۹F=) و انگیزش یادگیرنده (۸۷/۹F=) اثربخش است (۰۱/۰p<). با توجه به نتایج این تحقیق به متولیان امر آموزش پیشنهاد میگردد که به مداخله آموزش مبتنی بر یادگیری معکوس برای معلمین، والدین و دانش آموزان در دورس مقطع متوسطه توجه بیشتری گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش ، یادگیری معکوس ، پذیرش فناوری ، انگیزش یادگیرنده ، جزیره کیش