بررسی نقش واسطه ای یادگیری خود راهبر در ارتباط بین پذیرش فناوری و عملکردشغلی معلمان جزیره کیش

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی یادگیری خودراهبر در رابطه بین پذیرش فناوری و عملکرد شغلی معلمان جزیره کیش بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی معلمان مدارس جزیره کیش در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که بر اساس جدول کرجسی و مورگان، ۱۸۶ نفر به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران (۲۰۱۳)، پرسشنامه پذیرش فناوری چن و همکاران (۲۰۱۴) و پرسشنامه عملکرد شغلی پاترسون گردآوری شد. روایی و پایایی ابزارها تایید و داده ها با نرم افزارهای SPSS و SmartPLS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که پذیرش فناوری تاثیر مثبت و معناداری بر عملکرد شغلی معلمان (β=۰/۶۵، T=۱۶/۰۱) و یادگیری خودراهبر (β=۰/۵۹، T=۱۴/۶۳) دارد. همچنین، یادگیری خودراهبر بر عملکرد شغلی معلمان اثر مثبت و معناداری داشت (β=۰/۶۸، T=۱۶/۰۹). نتایج اثرهای غیرمستقیم نیز نشان داد که یادگیری خودراهبر نقش میانجی معناداری در رابطه بین پذیرش فناوری و عملکرد شغلی معلمان ایفا می کند (β=۰/۶۸۷، T=۱۵/۶۱۵). این یافته ها بیانگر آن است که ارتقای پذیرش فناوری از طریق تقویت مهارت های خودمدیریتی، خودنظارتی و یادگیری مستمر، عملکرد حرفه ای معلمان را بهبود می بخشد. ازاین رو، سرمایه گذاری در توسعه مهارت های فناورانه و یادگیری خودراهبر می تواند راهبردی موثر برای ارتقای کیفیت تدریس، توسعه حرفه ای معلمان و بهبود اثربخشی نظام آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

پذیرش فناوری ، یادگیری خودراهبر ، عملکرد شغلی ، معلمان ، مدل یابی معادلات ساختاری