مدل رابطه ای استرس والدگری و سلامت روان مثبت با نقش میانجی خودکارآمدی والدینی در والدین کودکان با نیازهای ویژه

این پژوهش با هدف بررسی برازش مدل رابطه ای استرس والدگری و سلامت روان مثبت با نقش میانجی خودکارآمدی والدینی در والدین کودکان با نیازهای ویژه انجام شد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی و معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش والدین کودکان با نیازهای ویژه در شهر رشت در سال ۱۴۰۵ بود که ۲۰۰ نفر از آن ها به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس استرس والدگری (PSS)، پرسشنامه سلامت روان مثبت (PMHQ) و پرسشنامه خودکارآمدی والدینی (PSAM۱۹۹۶) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری با نرم افزارهای SPSS-۲۷ و AMOS-۲۴ استفاده شد. یافته های همبستگی نشان داد که میان استرس والدگری با سلامت روان مثبت و خودکارآمدی والدینی رابطه منفی و معنادار و میان خودکارآمدی والدینی با سلامت روان مثبت رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (۰۱/۰ > P). شاخص های معادلات ساختاری نشان داد که مدل مفهومی پژوهش با داده ها برازش داشته و استرس والدگری بر سلامت روان مثبت اثر منفی و مستقیم دارد. اما خودکارآمدی والدینی می تواند با ایفای نقش میانجی، این اثرگذاری منفی را کاهش دهد (۰۰۱/۰ >P ). بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که تقویت خودکارآمدی والدینی راهکاری موثر برای کاهش پیامدهای منفی استرس والدگری بر سلامت روان مثبت است. بنابراین، طراحی برنامه های آموزشی و مداخله ای با هدف افزایش احساس توانمندی والدین کودکان با نیازهای ویژه می تواند نقش مهمی در حفظ و ارتقای سلامت روان مثبت آنان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

استرس والدگری ، خودکارآمدی والدینی ، سلامت روان مثبت ، والدین کودکان با نیازهای ویژه