نقش اسکرول بی هدف در فضای مجازی و تاب اوری هیجانی در پیش بینی علائم اختلال نقص توجه و بیش فعالی

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش اسکرول بی هدف در فضای مجازی و تاب آوری هیجانی در پیش بینی علائم اختلال نقص توجه و بیش فعالی دانش آموزان متوسطه انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری آن را ۱۰۰ نفر از دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه شهرستان قاین تشکیل دادند که به شیوه نمونه گیری در دسترس و از طریق فراخوان در شبکه های اجتماعی مجازی و گروه های آموزشی انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از مقیاس اسکرول بی هدف در فضای مجازی، مقیاس تاب آوری هیجانی و پرسشنامه علائم نقص توجه و بیش فعالی بزرگسالان استفاده گردید و داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین اسکرول بی هدف در فضای مجازی با علائم نقص توجه و بیش فعالی رابطه مثبت و معنادار و بین تاب آوری هیجانی با این علائم رابطه منفی و معنادار وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که دو متغیر پیش بینی کننده در مجموع ۴۰ درصد از واریانس علائم اختلال نقص توجه و بیش فعالی را تبیین می کنند که در این میان اسکرول بی هدف به عنوان قوی ترین پیش بین کننده شناخته شد و پس از آن تاب آوری هیجانی قرار داشت. به عبارت دیگر، دانش آموزانی که زمان بیشتری را به مرور بی هدف محتوای مجازی اختصاص می دهند، علائم بیشتری از نقص توجه و بیش فعالی نشان می دهند و در مقابل، افرادی که از تاب آوری هیجانی بالاتری برخوردارند، توانایی بیشتری در کنترل و کاهش این علائم دارند. بر اساس نتایج، می توان گفت اسکرول بی هدف به عنوان یک عامل خطر و تاب آوری هیجانی به عنوان یک عامل محافظتی در برابر علائم نقص توجه و بیش فعالی عمل می کنند و کاهش استفاده بی هدف از فضای مجازی و تقویت مهارت های تاب آوری هیجانی می تواند نقش موثری در پیشگیری و کاهش این علائم در دانش آموزان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

: اسکرول بی هدف ، تاب آوری هیجانی ، نقص توجه و بیش فعالی ، دانش آموزان متوسطه.