مدیریت سبز زندان: بوم شناسی فرهنگی و توسعه زیست محیطی در کانون های اصلاحی

مدیریت سبز به عنوان یکی از رویکردهای نوین مدیریتی، در سال های اخیر به یکی از ارکان اصلی توسعه پایدار در سازمان های دولتی و عمومی تبدیل شده است. مراکز اصلاح و تربیت نیز به عنوان نهادهایی که علاوه بر ایفای نقش امنیتی، وظیفه اصلاح، بازپروری و آموزش افراد را بر عهده دارند، می توانند با بهره گیری از اصول مدیریت سبز، زمینه ارتقای کیفیت محیط، کاهش آثار مخرب زیست محیطی و افزایش مسئولیت پذیری اجتماعی را فراهم آورند. بوم شناسی فرهنگی نیز با تاکید بر تعامل میان فرهنگ، محیط زیست و رفتارهای انسانی، نقش مهمی در نهادینه سازی ارزش های محیط زیستی در میان کارکنان و مددجویان ایفا می کند. توسعه فضای سبز، مدیریت بهینه انرژی، کاهش تولید پسماند، بازیافت، آموزش زیست محیطی و استفاده از فناوری های پاک، از مهم ترین مولفه های مدیریت سبز در مراکز اصلاحی محسوب می شوند. این مقاله با تکیه بر مبانی نظری مدیریت سبز و بوم شناسی فرهنگی، به بررسی ظرفیت های توسعه زیست محیطی در مراکز اصلاح و تربیت پرداخته و راهکارهایی برای تحقق توسعه پایدار در نظام زندانبانی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مدیریت سبز ، بوم شناسی فرهنگی ، توسعه پایدار ، مراکز اصلاح و تربیت ، محیط زیست