اقدام پژوهی: چگونه توانستم با افزایش اعتماد به نفس و کاهش ناکامی های اجتماعی، مشکلات رفتاری از جمله پرخاشگری و ناسزاگویی دانش آموزم را کاهش دهم؟

یکی از عوامل بازدارنده در امر تحصیل، اختلالات رفتاری می باشد. معلمان دربرابراختلات رفتاری، به شکل های متفاوتی از خود عکس العمل نشان می دهند. برخی از معلمان آن را به شدت سرکوب می کنند بعضی، درمقابل آن کوتاه می آیند؛ بعضی دیگران را به حال خود رها می کنند. اما در این حالت مشکل ادامه خواهد یافت.از سوی دیگر با آغاز دوران مدرسه، کودکان ابعاد جدیدی از شخصیت خویش را آشکار می سازند. «اعتمادبه نفس» نه تنها یکی از نیازهای شخصیتی کودکان که بعد جدیدی از رفتارهای اجتماعی آن هاست؛ به طوری که کودکان بدون آن ناتوان از ادامه ی راه زندگی در اجتماع خواهند شد. کودکانی که اعتمادبه نفس بالایی دارند، میل به تجربه کردن آزمودن موقعیت ها و موفقیت های اجتماعی-تحصیلی است. اما آن هایی که اعتمادبه نفس پایین تری دارند هیچ گاه به برقراری ارتباط بادیگران و کسب امتیازات اجتماعی-تحصیلی نمی اندیشند.در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ اینجانب به عنوان آموزگار. با دانش آموزی در کلاس ابتدایی با نام فرضی محمد صدرامواجه بودم که مشکلات رفتاری بسیاری داشت همچنین دانش آموزم در فعالیت های داوطلبانه، فعالیت های کلاسی و همچنین فعالیت های گروهی شرکت نمی نماید. بعد از مشاهده این مشکل بنده به دنبال راه حل هایی برای آن پرداختم. ابتدا به جمع آوری اطلاعات و تجزیه و تحلیل مشکل پرداختم.بعد از تجزیه و تحلیل اطلاعات با اجرای راه حل هایی اعتماد به نفس او را تقویت نمایم لذا توانمندی های او را به جای ناکامی و ضعف های او مدنظر گرفتیم بنابراین در جهت رفع این مشکل فعالیت های در حد توان از او خواستم تا با تلاش خود به موفقیت برسد و او را ترغیب به داشتن دوستان بیشتری نمودم تا از این طریق انگیزه ی بیشتری برای سخن گفتن و ابراز وجود به شیوه مثبت و جامعه پسند داشته باشد و از این طریق ناسزاگویی و پرخاشگری او به شدت کاهش یافت و وضعیت درسی او را بهبود بخشیدیم.