اقدام پژوهی : چگونه توانستم در زمان کلاس های مجازی و شرایط بحرانی، روتین زندگی کارآمدی برای خود ایجاد کنم؟

اتلاف وقت و بهره نبردن از روزهایی که بخشی از جوانی و مهمترین روزهای زندگی من به حساب می آیند، آن هم به دلیل درگیری کشور با جنگ و پس از آن آتش بس، باعث شد من به عنوان پژوهشگر به دنبال ایجاد روتینی کارآمد در زندگی خود باشم. بودن در شرایطی همچون کلاس های مجازی، سر و صدای جنگنده و انفجار ها، برای انسان ها می تواند دلایلی کافی برای خارج شدن از روتین کارآمدشان باشد، اما این دلایل تنها انسان را متوقف می کنند، نه گذر عمر و زمانشان را. در چنین شرایطی که اکثر انسان ها به دنبال اثبات دلایل خود مبنی بر انجام ندادن کارهایشان هستند، من برای از دست ندادن زمان بیشتر شروع به چاره اندیشی کردم. بر همین اساس در این اقدام پژوهی با استفاده از ابزارهایی مانند مصاحبه، مشاهده و مشورت با والدین، ابتدا به یافتن ریشه های ایجاد روتین ناکارآمد و البته آسیب زای زندگی ام پرداختم. پس از یافتن ریشه های آسیب زا آنها را متوقف کرده و با عادات مفید جایگزین کردم و به مدت دو هفته ی متوالی تلاش کردم تا راه حل های خود را عملی کنم. پس اجرای آنها در دوره ای ۱۴ روزه، شواهد ثانویه نشان داد که به شکل محسوسی بهره وری از زمان افزایش داشته و هدف من یعنی «داشتن روتینی کارآمد» تحقق یافته است.

کلیدواژه ها:

اتلاف وقت ، جنگ ، آتش بس ، روتین کارآمد ، کلاس مجازی