اثربخشی قصه درمانی بر کاهش مشکلات رفتاری و هیجانی دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی قصه درمانی بر کاهش مشکلات رفتاری و هیجانی دانش آموزان ابتدایی انجام شد. این پژوهش رویکردی کمی داشت و از نوع نیمه آزمایشی مبتنی بر پیش آزمون و پس آزمون با پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر مقطع ابتدایی شهر رشت در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. نمونه گیری به صورت هدفمند از میان دانش آموزانی انجام شد که در پرسشنامه های غربالگری مشکلات رفتاری و هیجانی نمراتی بالاتر از حد برش کسب کردند. حجم نمونه حداقل ۴۵ نفر بود (۱۵ نفر در گروه آزمایش اول، ۱۵ نفر در گروه آزمایش دوم و ۱۵ نفر در گروه کنترل). ابزار پژوهش شامل پرسشنامه مشکلات رفتاری کوای و پترسون (QBP، ۱۹۸۷)، پرسشنامه تنظیم هیجان گراس و جان (ERQ، ۲۰۰۳)، قصه درمانی پریرخ و مجدی (۲۰۰۹) در ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای بود. تحلیل داده ها با تحلیل کوواریانس چندمتغیره و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ انجام شد. میانگین نمرات گروه قصه درمانی با گروه کنترل تفاوت معنادار می باشدکه این نشان دهنده اثربخشی معنادار قصه درمانی بر مولفه های مشکلات رفتاری دانش اموزان ابتدایی است(۰۵/۰>P). بین میانگین نمرات گروه قصه درمانی با گروه کنترل تفاوت معنادار می باشدکه این نشان دهنده اثربخشی معنادار قصه درمانی بر مولفه های مشکلات هیجانی دانش اموزان ابتدایی است(۰۵/۰>P). در نهایت نتیجه گرفته که مشکلات خفیف تر یا موقعیتی بهتر به قصه درمانی پاسخ دادند. مهارت و توانایی درمانگر در تطبیق مداخله با نیازهای منحصربه فرد کودک نیز عاملی بود که بر میزان اثربخشی هر رویکرد تاثیر گذاشت.

کلیدواژه ها:

قصه درمانی ، مشکلات رفتاری ، مشکلات هیجانی