تبیین رابطه میان وابستگی به فضای مجازی و انزوای اجتماعی با نقش میانجی خودپنداره اجتماعی

پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه میان وابستگی به فضای مجازی و انزوای اجتماعی با نقش میانجی خودپنداره اجتماعی و ترس از دست دادن (فومو) انجام شد. این پژوهش با رویکرد کمی و از نوع توصیفی–همبستگی مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری انجام گرفت. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر کوچصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود. روش نمونه گیری خوشه ای به کار گرفته شد و ۲۱۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه پرسشنامه اعتیاد به اینترنت کیمبرلی یانگ(۱۹۸۳؛ IAQ) ، پرسشنامه انزوای اجتماعی چلپی و امیرکافی (۱۳۸۳؛ SIQ)و پرسشنامه خودپنداره راج کومار ساراسوت (۱۹۵۳) بود. تحلیل داده ها با ضریب همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارهای AMOS نسخه ۲۴ و SPSS نسخه ۲۶ انجام شد. یافته ها نشان دادند خودپنداره اجتماعی با ضریب استاندارد شده ۲۱/۰- دارای رابطه معنی دار با انزوای اجتماعی می باشد(t>۱.۹۶). بر این اساس می توان پذیرفت که خودپنداره اجتماعی در تاثیر وابستگی به فضای مجازی بر انزوای اجتماعی نقش میانجی دارد. بر اساس شواهد نظری و تجربی قابل توجیه بود و نشان داد که خودپنداره اجتماعی مکانیسم کلیدی اثرگذاری وابستگی به فضای مجازی بر انزوای اجتماعی است.

کلیدواژه ها:

انزوای اجتماعی ، خودپنداره اجتماعی ، وابستگی به فضای مجازی.