بازخورد واکنش متقابل جسمانی (خواب آلودگی و کرختی) به عنوان مداخله پویشی: گزارش موردی از بیمار مبتلا به اختلال افسردگی اساسی با خودآزاری خاموش

زمینه و هدف: واکنش های متقابل جسمانی درمانگر (نظیر خواب آلودگی، کرختی و بی حوصلگی) معمولا به عنوان خستگی یا نقص فنی تلقی می شوند و کمتر به عنوان داده بالینی استفاده می گردند. هدف از این مطالعه گزارش یک مورد از به کارگیری بازخورد مستقیم خواب آلودگی درمانگر به عنوان یک مداخله پویشی در بیمار مبتلا به اختلال افسردگی اساسی با خودآزاری خاموش بود.روش کار: این مطالعه به صورت گزارش موردی (case study) انجام شد. شرکت کننده، خانمی در اوایل سی سالگی با تشخیص اختلال افسردگی اساسی بود که با علائم بی حوصلگی مفرط، پناه بردن به رختخواب، و سابقه خودآزاری جسمی مراجعه نمود. درمانگر در جلسات مکرر (به ویژه در یک جلسه آنلاین با قطعی اینترنت) دچار خواب آلودگی شدید و کرختی می شد. واکنش متقابل جسمانی درمانگر به صورت مستقیم به بیمار بازخورد داده شد. داده ها از طریق گزارش بالینی و مشاهده رفتار بیمار در جلسات قبل و بعد از مداخله گردآوری گردید.یافته ها: بیمار بلافاصله پس از بازخورد درمانگر، پدیده پناه بردن به رختخواب در خانه را تایید نمود. پس از مداخله، درمانگر هرگز مجددا خواب آلودگی را تجربه نکرد و بیمار کاهش خودآزاری جسمی (از کتک زدن خود به افکار خودسرزنشگر) و کاهش افکار خودتنبیهی را گزارش داد.نتیجه گیری: بازخورد مستقیم واکنش متقابل جسمانی درمانگر می تواند چرخه کنش وری (enactment) را بشکند و به نمادسازی و کاهش علائم در بیمار مبتلا به اختلال افسردگی اساسی کمک نماید. پیشنهاد می شود درمانگران پویشی به احساسات جسمانی خود در جلسه به عنوان داده بالینی توجه کنند.

کلیدواژه ها:

واکنش متقابل جسمانی ، خواب آلودگی درمانگر ، درمان پویشی ، اختلال افسردگی اساسی ، خودآزاری ، گزارش مورد